Οι μουσικές του τελευταίου (;) θρανίου...

Μαθητές του τελευταίου θρανίου ή ουσιαστικά εξιδανικευμένα φαντάσματα ενός ισοπεδωτικού συστήματος; Υπάρχουν οι Schooligans ανάμεσά μας ή μόνο μέσα μας (σε όσους από μας πιάσαμε σχεδόν τα διπλάσια χρόνια τους); Είναι το απωθημένο μιας γενιάς μεγαλυτέρων που διαβάζει με μελαγχολικό χαμόγελο της σπάνιες εμφανίσεις τους ως ένθετο της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας ή υπάρχουν ως ελπίδα και φως για τα "μη κανονικά παιδιά"; Το ετήσιο μαθητικό μουσικό φεστιβάλ Schoolwave που διοργανώνεται στην Τεχνόπολη είναι η απτή απόδειξη του δευτέρου και ένα "ουφ!" ανακούφισης για μας που κινούμαστε ξέμπαρκοι ανάμεσά του, ψάχνοντας την επιβεβαίωση...

Και πράγματι, είναι πολύ πιθανό να θεωρήσει κανείς ότι οι "ξεχωριστές" εφηβικές φάτσες με την απαραίτητη μαυρίλα είναι εξωγήινες στο συρφετό των trendy συνομιλίκων τους που σκυλολογούν πολύ περισσότερο από όλες τις προηγούμενες γενιές. Με μια πρώτη ματιά. Κι αφηρημένη... Όσο όμως βλέπεις να γεμίζουν φόρουμ, να σχηματίζονται τοπικές παρέες και να κουβαλιέται στην Αθήνα ένα ολόκληρο σχολείο για να αποθεώσει την τοπική του μπάντα άλλα και τις υπόλοιπες (πολλές φορές με αρκετά εύστοχα σχόλια, αλλά κι άλλες με σεξιστικά, υποτιμητικά και αδιανόητα) διαπιστώνεις ότι οι μικρές αυτές ομάδες, οι μοσικοί πυρήνες αποκτούν πρωτόγνωρη διάσταση στα πλαίσια τουλάχιστον της τοπικής τους εμβέλειας -και για ένα βράδυ σε μία πιο μεγάλη...

Ο κόσμος που πηγαινοερχόταν στην Τεχνόπολη το τριήμερο 23-24-25 Ιουνίου, έπινε τις μπύρες του, έριχνε κανένα γνωσσόφιλο, άραζε στο γρασίδι, ενθουσιαζόταν με το «Song 2» των Blur ή με το “Sugar” των System of a Down, ο κόσμος που ευχαριστιόταν αυτό το rock κατά βάση πανηγύρι, ήταν περισσότερος από ποτέ. Οι μπάντες αυτή τη φορά 21 και μάλιστα από όλη την Ελλάδα. Δεν έχει νόημα να αραδιάσουμε κριτικές αναζητώντας τις νέες καλές μπάντες. Θα γίνουν μόνες τους και θα επανέλθουν, όπως ο Απόλλωνας των Musica Ficta, το 15χρονο παιδί-θαύμα με το φυσικό falsetto (sic!) και την αδιαμφισβήτητη μουσική παιδεία (για το οποίο μιλάγαμε πριν δύο τεύχη) ή oι Ska-Bangies που μετατρέπουν ένα χώρο σε ska-punk party ή οι Entropia. Θα δουν δισκογραφικές εταιρίες να τους πλησιάζουν -με τα γνωστά αδηφάγα μάτια- αλλά κι αυτό μέσα στο παιχνίδι είναι.

Το να ζητήσει κανείς από αυτούς να ακούν Animal Collective και να μην έχουν μείνει στα πιο βασικά ονόματα του grunge των 90s, τους Placebo ή το nu-metal του σήμερα, θα ήταν υπερβολή. Γιατί στον πολυδιαφημισμένο Απόλλωνα (τώρα με το group Ξωτικά) εμείς μπορεί να συγχωρούμε το πέρασμα σε πιο έντεχνες φόρμες κι άλλοι (όπως ο Γιάννης Αγγελάκας που δήλωσε απογοητευμένος από τη μουσική του κατεύθυνση) όχι (αν και έντεχνο αλά Dead Can Dance από 16χρονους, συγγνώμη, αλλά δεν το ακούμε κάθε μέρα), αλλά η μουσική δεν είναι μόνο για τις πλασμένες ιδιοφυίες της, έχει και τους οργισμένους επαναστάτες της. Και στην περίπτωση αυτών των ηλικιών το πέρασμα από τα βασικά σε κάτι προσωπικά διυλισμένο είναι όλη η γοητεία. Και το πρωτόλειο punk από κορίτσια που φαλτσάρουν, μουσικά ίσως και να είναι η καλύτερη απόδειξη της ύπαρξης αυτού του υγιούς κομματιού των σχολείων -τελεία και παύλα...

Για πρώτη φορά κάποιος ένιωσε χθες το βράδυ την ανάγκη να γράψει στο blog μου (ούτε καν στα comments, αλλά ως θέμα με δική μου υπογραφή, προφανώς θα έφαγε και κανένα δεκάλεπτο από τη ζωή του να βρει τους κωδικούς μου) και λίγο μεθυσμένος μάλλον αν κρίνω από τους τόνους που έφευγαν παραδίπλα (το γράφω στο περίπου γιατί το έχω σβήσει):

"Μπαίνεις στον υπολογιστή, αποφασίζεις κάτι βαρυσήμαντο που δεν είσαι και τραγουδάς: Ι LOVE YOU... DEN PA NA GAMITHEI... EIMAI MA-LA-KAS BUT I LOVE YOU T."

Antony

Ακόμα να ξενερώσουμε...

Γιάννης Αγγελάκας: Χαρά και ντροπή...

Toν βλέπω σπάνια. Σχεδόν τρεις ή τέσσερις φορές τον έχω αντικρύσει στη ζωή μου, αλλά καλά, με γέλια που βγαίνουν από τη χολή, βαθιά μέσα, με μπύρες, ρακές, με κούνιες στις πλατείες, με ατάκες κοφτερές, με τα μάτια κλειστά, με πειράγματα σε μπάτσους λες και είμαστε μικρά παιδιά, με σούπες το πρωί και μεταφορά ως το σπίτι του Βελιώτη. Ο Γιάννης εκπέμπει κάτι που λίγοι έχουν, τα τραγούδια είναι η ζωή του, το χιούμορ του είναι ο πόνος και η επιθυμία, η παιδικότητα και η ανθρωπιά του...

Την πρώτη φορά γνωριστήκαμε στο Θέατρο Χώρα. Μου είπε ότι διάβασε ένα κείμενό μου γι' αυτόν και του άρεσε πολύ. Ντράπηκα και χάρηκα, με ένα εξίσου παιδικό τρόπο -ίσως και να κοκκίνησα. Συνεχίσαμε με ένα παιδικό κόλπο. Το αυτοκίνητό μου μπροστα στους μπάτσους κλειδωμένο κι εγώ να πατάω το συναγερμό. Καταλήξαμε ο ένας πάνω στον άλλον να γελάμε με δάκρυα.

Την επόμενη φορά τον είδα στη Γιορτή της Μουσικής -είχε κολλήσει να δει τους Nouvelle Vague. Λίγο αργότερα αντιμετώπισε το χάος των fans μπροστά στις δύστροπες Ανάσες των Λύκων. Αισθάνθηκα όπως ο τηλεθεατής σε reality game. Συνέπασχα με ένα τρόπο λυτρωτικό, όπως κι ο ίδιος. Στο τέλος, λες και είχαν περάσει 3 ώρες σε ένα κοινό που κοίταζε σαστισμένο ή αποθέωνε ή αηδίαζε... Φάνηκε πιο δυνατός...

Οι επόμενες φορές υπήρξαν, αλλά δεν θυμάμαι να υπήρξαν... Ως το Schoolwave, με είδε και ψέλλισε ένα "που είσαι ρε προσωπικότητα"... Καθίσαμε με μπύρες και άφθονη μαλακία, να συζητάμε για τον υποψήφιο γιαουρτωτή του Σαββόπουλου... Μέσα στο χιούμορ του υπάρχει ο τρόπος ζωής (του). Μίλησε για τον 16χρονο πλέον Θεό τον οποίο κακοσυμβουλεύουν άλλοι και ρέπει προς ένα στείρο έντεχνο... Το χάνει είπε... Συμφώνησα... Αργότερα βγήκε και τον παρακολούθησα ως άλλο άνθρωπο να χοροπηδάει εκεί πάνω, να ζει την πιο λυτρωτική πλευρά του εαυτού του

Χθες πήγα στο ποπ. Θυμήθηκα ότι έχω δώσει κάποια λαϊκά άσματα που έχω γράψει (για την πλάκα ή όχι) σε μία φίλη... Αυτά πήγαν στον παραγωγό του Πλούταρχου. Η φίλη τον ενημέρωσε ποιος είμαι... Κι εκείνος απάντησε αφθόρμητα, λες και δεν υπήρχε άλλο πρόσωπο να αναφέρει... "Ο Αγγελάκας το ξέρει; Εκείνος μου έχει μιλήσει γι' αυτόν"...
Αισθάνθηκα τόση ντροπή και τόση χαρά μαζί... Τόσο, που ακόμα δεν μπορώ να ξεχωρίσω τα σιαμαία...

Antony: Με το μυαλό στις μελωδίες που βγαίνουν αυτή τη στιγμή από τις χαραμάδες του Gagarin...

O i am a bird now αντιμετωπίζει διάφορα προβλήματα - τόσα που δεν ξέρει από που να ξεκινήσει και που να τελειώσει στο έρμο αυτό ημερολόγιο... Κι έχει βαρεθεί πολλά... Κυρίως ότι δεν βρίσκει δίπλα του συνοδοιπόρους, οράματα αυθύπαρκτα κι όχι με ενέσεις δικές του, δεν βρίσκει ευθυνη, ενθουσιασμό πολυεπίπεδο κι όχι μονοδιάστατο, σε ένα πράγμα μόνο. Βαριέται να γκρινιάζει πλέον... Αλλά... Τί ήταν αυτή η Κυριακή. Η χθεσινή Κυριακή... Τα πόδια κόπηκαν από το απόγευμα. Τα πρωινά μηνύματα "σήμερα είναι η μέρα σου" μεταβλήθηκαν σε "τελικά είσαι πολύ γκαντέμης". Κατέληξα στο ποπ. Ο Κωνσταντίνος μου θύμισε τη στιγμή που μου έδωσε στο χέρι το "I am a bird now", αλλά κι εκείνη -την παράλληλη- του Γιώργου που ωρυόταν γιατί δεν ήξερα το πρώτο του. Δεν πειράζει. Συνήθως τα μαθαίνω κι εγώ με το σωρό -πάνε οι εποχές... Μου θύμισε τη στιγμή που μου είπε "αυτό είναι δικό σου" -μ' εκείνο το μοναδικό τρόπο που κατατάσσει τους ανθρώπους και τους δίσκους (που δεν το χρησιμοποίησε πάνταα)... Θυμάμαι την πρώτη ακρόαση... Με ανοιχτό το στόμα... Συγκίνηση, δάκρυα ανεξέλεγχτα στο τέλος, ανεξήγητα για τη θεματολογία, όχι όμως για τον τόνο των συναισθημάτων που εξέπεμπαν με περίσσεια δύναμη, μέσα στην απελπισία τους. Λοιπόν, αυτή την ώρα ο Antony τζαμάρει στο Gagarin... Ανέβηκε στην Ακρόπολη και αμέσως ζήτησε να επιστρέψει εμπνευσμένος για να γράψει τραγούδι. Το βράδυ ζήτησε να τζαμάρει, να παίξει για φίλους... Η μουσική όλη η ζωή του... Υπομονή ως αύριο... Τέτοια προσμονή είχα μόνο το 1999 στο Liverpool, για τον Morrissey...

Μας τα χάλασε εντελώς...

Πάμε για Τρίτη...

Ίσως γίνουν Antony & Devendra μαζί...

Δύσκολο, αλλά... όχι ακατόρθωτο...