tag:blogger.com,1999:blog-204013072011-04-21T22:01:14.187+03:00i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.comBlogger401100tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1152717916519860522006-07-12T18:24:00.000+03:002006-07-12T18:25:16.533+03:00<div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">Οι μουσικές του τελευταίου (;) θρανίου...</span></strong><br /><br />Μαθητές του τελευταίου θρανίου ή ουσιαστικά εξιδανικευμένα φαντάσματα ενός ισοπεδωτικού συστήματος; Υπάρχουν οι Schooligans ανάμεσά μας ή μόνο μέσα μας (σε όσους από μας πιάσαμε σχεδόν τα διπλάσια χρόνια τους); Είναι το απωθημένο μιας γενιάς μεγαλυτέρων που διαβάζει με μελαγχολικό χαμόγελο της σπάνιες εμφανίσεις τους ως ένθετο της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας ή υπάρχουν ως ελπίδα και φως για τα "μη κανονικά παιδιά"; Το ετήσιο μαθητικό μουσικό φεστιβάλ Schoolwave που διοργανώνεται στην Τεχνόπολη είναι η απτή απόδειξη του δευτέρου και ένα "ουφ!" ανακούφισης για μας που κινούμαστε ξέμπαρκοι ανάμεσά του, ψάχνοντας την επιβεβαίωση...<br /><br />Και πράγματι, είναι πολύ πιθανό να θεωρήσει κανείς ότι οι "ξεχωριστές" εφηβικές φάτσες με την απαραίτητη μαυρίλα είναι εξωγήινες στο συρφετό των trendy συνομιλίκων τους που σκυλολογούν πολύ περισσότερο από όλες τις προηγούμενες γενιές. Με μια πρώτη ματιά. Κι αφηρημένη... Όσο όμως βλέπεις να γεμίζουν φόρουμ, να σχηματίζονται τοπικές παρέες και να κουβαλιέται στην Αθήνα ένα ολόκληρο σχολείο για να αποθεώσει την τοπική του μπάντα άλλα και τις υπόλοιπες (πολλές φορές με αρκετά εύστοχα σχόλια, αλλά κι άλλες με σεξιστικά, υποτιμητικά και αδιανόητα) διαπιστώνεις ότι οι μικρές αυτές ομάδες, οι μοσικοί πυρήνες αποκτούν πρωτόγνωρη διάσταση στα πλαίσια τουλάχιστον της τοπικής τους εμβέλειας -και για ένα βράδυ σε μία πιο μεγάλη...<br /><br />Ο κόσμος που πηγαινοερχόταν στην Τεχνόπολη το τριήμερο 23-24-25 Ιουνίου, έπινε τις μπύρες του, έριχνε κανένα γνωσσόφιλο, άραζε στο γρασίδι, ενθουσιαζόταν με το «Song 2» των Blur ή με το “Sugar” των System of a Down, ο κόσμος που ευχαριστιόταν αυτό το rock κατά βάση πανηγύρι, ήταν περισσότερος από ποτέ. Οι μπάντες αυτή τη φορά 21 και μάλιστα από όλη την Ελλάδα. Δεν έχει νόημα να αραδιάσουμε κριτικές αναζητώντας τις νέες καλές μπάντες. Θα γίνουν μόνες τους και θα επανέλθουν, όπως ο Απόλλωνας των Musica Ficta, το 15χρονο παιδί-θαύμα με το φυσικό falsetto (sic!) και την αδιαμφισβήτητη μουσική παιδεία (για το οποίο μιλάγαμε πριν δύο τεύχη) ή oι Ska-Bangies που μετατρέπουν ένα χώρο σε ska-punk party ή οι Entropia. Θα δουν δισκογραφικές εταιρίες να τους πλησιάζουν -με τα γνωστά αδηφάγα μάτια- αλλά κι αυτό μέσα στο παιχνίδι είναι.<br /><br />Το να ζητήσει κανείς από αυτούς να ακούν Animal Collective και να μην έχουν μείνει στα πιο βασικά ονόματα του grunge των 90s, τους Placebo ή το nu-metal του σήμερα, θα ήταν υπερβολή. Γιατί στον πολυδιαφημισμένο Απόλλωνα (τώρα με το group Ξωτικά) εμείς μπορεί να συγχωρούμε το πέρασμα σε πιο έντεχνες φόρμες κι άλλοι (όπως ο Γιάννης Αγγελάκας που δήλωσε απογοητευμένος από τη μουσική του κατεύθυνση) όχι (αν και έντεχνο αλά Dead Can Dance από 16χρονους, συγγνώμη, αλλά δεν το ακούμε κάθε μέρα), αλλά η μουσική δεν είναι μόνο για τις πλασμένες ιδιοφυίες της, έχει και τους οργισμένους επαναστάτες της. Και στην περίπτωση αυτών των ηλικιών το πέρασμα από τα βασικά σε κάτι προσωπικά διυλισμένο είναι όλη η γοητεία. Και το πρωτόλειο punk από κορίτσια που φαλτσάρουν, μουσικά ίσως και να είναι η καλύτερη απόδειξη της ύπαρξης αυτού του υγιούς κομματιού των σχολείων -τελεία και παύλα...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-115271791651986052?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1152259430161801912006-07-07T11:00:00.000+03:002006-07-07T11:16:14.270+03:00Για πρώτη φορά κάποιος ένιωσε χθες το βράδυ την ανάγκη να γράψει στο blog μου (ούτε καν στα comments, αλλά ως θέμα με δική μου υπογραφή, προφανώς θα έφαγε και κανένα δεκάλεπτο από τη ζωή του να βρει τους κωδικούς μου) και λίγο μεθυσμένος μάλλον αν κρίνω από τους τόνους που έφευγαν παραδίπλα (το γράφω στο περίπου γιατί το έχω σβήσει):<br /><br />"Μπαίνεις στον υπολογιστή, αποφασίζεις κάτι βαρυσήμαντο που δεν είσαι και τραγουδάς: Ι LOVE YOU... DEN PA NA GAMITHEI... EIMAI MA-LA-KAS BUT I LOVE YOU T."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-115225943016180191?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1152097953553307932006-07-05T14:11:00.000+03:002006-07-05T14:12:33.563+03:00<strong><span style="font-size:130%;">Antony</span></strong><br /><br />Ακόμα να ξενερώσουμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-115209795355330793?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1151953470334466312006-07-03T22:03:00.000+03:002006-07-03T22:04:30.356+03:00<div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">Γιάννης Αγγελάκας: Χαρά και ντροπή...<br /></span></strong><br />Toν βλέπω σπάνια. Σχεδόν τρεις ή τέσσερις φορές τον έχω αντικρύσει στη ζωή μου, αλλά καλά, με γέλια που βγαίνουν από τη χολή, βαθιά μέσα, με μπύρες, ρακές, με κούνιες στις πλατείες, με ατάκες κοφτερές, με τα μάτια κλειστά, με πειράγματα σε μπάτσους λες και είμαστε μικρά παιδιά, με σούπες το πρωί και μεταφορά ως το σπίτι του Βελιώτη. Ο Γιάννης εκπέμπει κάτι που λίγοι έχουν, τα τραγούδια είναι η ζωή του, το χιούμορ του είναι ο πόνος και η επιθυμία, η παιδικότητα και η ανθρωπιά του...<br /><br />Την πρώτη φορά γνωριστήκαμε στο Θέατρο Χώρα. Μου είπε ότι διάβασε ένα κείμενό μου γι' αυτόν και του άρεσε πολύ. Ντράπηκα και χάρηκα, με ένα εξίσου παιδικό τρόπο -ίσως και να κοκκίνησα. Συνεχίσαμε με ένα παιδικό κόλπο. Το αυτοκίνητό μου μπροστα στους μπάτσους κλειδωμένο κι εγώ να πατάω το συναγερμό. Καταλήξαμε ο ένας πάνω στον άλλον να γελάμε με δάκρυα.<br /><br />Την επόμενη φορά τον είδα στη Γιορτή της Μουσικής -είχε κολλήσει να δει τους Nouvelle Vague. Λίγο αργότερα αντιμετώπισε το χάος των fans μπροστά στις δύστροπες Ανάσες των Λύκων. Αισθάνθηκα όπως ο τηλεθεατής σε reality game. Συνέπασχα με ένα τρόπο λυτρωτικό, όπως κι ο ίδιος. Στο τέλος, λες και είχαν περάσει 3 ώρες σε ένα κοινό που κοίταζε σαστισμένο ή αποθέωνε ή αηδίαζε... Φάνηκε πιο δυνατός...<br /><br />Οι επόμενες φορές υπήρξαν, αλλά δεν θυμάμαι να υπήρξαν... Ως το Schoolwave, με είδε και ψέλλισε ένα "που είσαι ρε προσωπικότητα"... Καθίσαμε με μπύρες και άφθονη μαλακία, να συζητάμε για τον υποψήφιο γιαουρτωτή του Σαββόπουλου... Μέσα στο χιούμορ του υπάρχει ο τρόπος ζωής (του). Μίλησε για τον 16χρονο πλέον Θεό τον οποίο κακοσυμβουλεύουν άλλοι και ρέπει προς ένα στείρο έντεχνο... Το χάνει είπε... Συμφώνησα... Αργότερα βγήκε και τον παρακολούθησα ως άλλο άνθρωπο να χοροπηδάει εκεί πάνω, να ζει την πιο λυτρωτική πλευρά του εαυτού του<br /><br />Χθες πήγα στο ποπ. Θυμήθηκα ότι έχω δώσει κάποια λαϊκά άσματα που έχω γράψει (για την πλάκα ή όχι) σε μία φίλη... Αυτά πήγαν στον παραγωγό του Πλούταρχου. Η φίλη τον ενημέρωσε ποιος είμαι... Κι εκείνος απάντησε αφθόρμητα, λες και δεν υπήρχε άλλο πρόσωπο να αναφέρει... "Ο Αγγελάκας το ξέρει; Εκείνος μου έχει μιλήσει γι' αυτόν"...<br />Αισθάνθηκα τόση ντροπή και τόση χαρά μαζί... Τόσο, που ακόμα δεν μπορώ να ξεχωρίσω τα σιαμαία...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-115195347033446631?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1151952346119549362006-07-03T21:34:00.000+03:002006-07-03T21:45:46.130+03:00<strong><span style="font-size:130%;">Antony: Με το μυαλό στις μελωδίες που βγαίνουν αυτή τη στιγμή από τις χαραμάδες του Gagarin...</span></strong><br /><br />O i am a bird now αντιμετωπίζει διάφορα προβλήματα - τόσα που δεν ξέρει από που να ξεκινήσει και που να τελειώσει στο έρμο αυτό ημερολόγιο... Κι έχει βαρεθεί πολλά... Κυρίως ότι δεν βρίσκει δίπλα του συνοδοιπόρους, οράματα αυθύπαρκτα κι όχι με ενέσεις δικές του, δεν βρίσκει ευθυνη, ενθουσιασμό πολυεπίπεδο κι όχι μονοδιάστατο, σε ένα πράγμα μόνο. Βαριέται να γκρινιάζει πλέον... Αλλά... Τί ήταν αυτή η Κυριακή. Η χθεσινή Κυριακή... Τα πόδια κόπηκαν από το απόγευμα. Τα πρωινά μηνύματα "σήμερα είναι η μέρα σου" μεταβλήθηκαν σε "τελικά είσαι πολύ γκαντέμης". Κατέληξα στο ποπ. Ο Κωνσταντίνος μου θύμισε τη στιγμή που μου έδωσε στο χέρι το "I am a bird now", αλλά κι εκείνη -την παράλληλη- του Γιώργου που ωρυόταν γιατί δεν ήξερα το πρώτο του. Δεν πειράζει. Συνήθως τα μαθαίνω κι εγώ με το σωρό -πάνε οι εποχές... Μου θύμισε τη στιγμή που μου είπε "αυτό είναι δικό σου" -μ' εκείνο το μοναδικό τρόπο που κατατάσσει τους ανθρώπους και τους δίσκους (που δεν το χρησιμοποίησε πάνταα)... Θυμάμαι την πρώτη ακρόαση... Με ανοιχτό το στόμα... Συγκίνηση, δάκρυα ανεξέλεγχτα στο τέλος, ανεξήγητα για τη θεματολογία, όχι όμως για τον τόνο των συναισθημάτων που εξέπεμπαν με περίσσεια δύναμη, μέσα στην απελπισία τους. Λοιπόν, αυτή την ώρα ο Antony τζαμάρει στο Gagarin... Ανέβηκε στην Ακρόπολη και αμέσως ζήτησε να επιστρέψει εμπνευσμένος για να γράψει τραγούδι. Το βράδυ ζήτησε να τζαμάρει, να παίξει για φίλους... Η μουσική όλη η ζωή του... Υπομονή ως αύριο... Τέτοια προσμονή είχα μόνο το 1999 στο Liverpool, για τον Morrissey...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-115195234611954936?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1151860368072708682006-07-02T20:04:00.000+03:002006-07-02T20:12:48.086+03:00Μας τα χάλασε εντελώς...<br /><br />Πάμε για Τρίτη...<br /><br />Ίσως γίνουν Antony & Devendra μαζί...<br /><br />Δύσκολο, αλλά... όχι ακατόρθωτο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-115186036807270868?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1149631606949964532006-06-07T00:56:00.000+03:002006-06-07T01:06:46.963+03:00<strong><span style="font-size:130%;">Δίωρο set σήμερα από τον i am a bird now στις 19:00...</span></strong><br /><br />Σήμερα ο i am a bird now καλεσμένος στην σημερινή (07/06/2006, <strong>19:00-21:00</strong>) εκπομπή των ''guest mixes'' του ρόδον fm με ένα μιξαρισμένο set με αγαπημένα, uplifting (περιέργως) κομμάτια - αφού ξεπεράσετε το part 1...<br /><br /><a href="http://rodonfm.dyndns.org:8000/listen.pls">εδώ</a> το ακούτε<br /><br /><strong>tracklisting:</strong><br /><br /><strong>part1</strong><br />01. Nick Cave and Warren Ellis - Down to the Valley<br />02. Animal Collective - Banshee Beat<br />03. Minotaur Shock - Vigo Bay<br />04. Maximilian Hecker - Dying<br />05. Calexico - Burn That Broken Bed<br />06. Gravenhurst - Turn My Face<br />07. Yann Tiersen & Stuart Staples - A Secret Place<br />08. Richard Ashcroft - Keys To The World<br />09. Sufjan Stevens - They are night zombies!! they are neighbors!! they have come back from the dead<br />10. New Pornographers - The Bleeding Heart Show<br />11. Neon Blonde - Headlines<br />12. Arcade Fire - Old Flame<br /><br /><strong>part 2</strong><br />01. Pernice Brothers - Dumb it Down<br />02. Τρύπες - Γιορτή<br />03. Roger McGuinn & Crowded House - Eight Miles High<br />04. PJ Harvey - Good Fortune<br />05. R.E.M. - Imitation Of Life<br />06. Sufjan Stevens - Chicago<br />07. The Stills - Changes Are No Good<br />08. Franz Ferdinand - Auf Achse<br />09. dEUS - Bad Timing<br />10. Orenda Fink - Bloodline<br /><br /><strong>part 3</strong><br />01. The Dandy Warhols - Down Like Disco<br />02. Hard-Fi - Hard To Beat<br />03. Franz Ferdinand - Do You Want To<br />04. Pernice Brothers - Snow<br />05. Morrissey - First of the Gang to Die (Live)<br />06. Morrissey - You Have Killed Me<br />07. Subways - Rock & Roll Queen<br />08. Placebo - Meds (feat. vv of the Kills)<br />09. Film - Angel B<br />10. Stereolab - French Disko<br />11. Sunny Baltzi - Sunny<br />12. Electrelane - The Partisan<br />13. The Walkmen - The Rat<br /><br /><strong>part 4</strong><br />01. Ladytron - International Dateline<br />02. Gnarls Barkley - Gone Daddy Gone<br />03. Bloc Party - This Modern Love (remix)<br />04. Bloc Party - Two More Years<br />05. Apoptygma Berzerk - Cambodia<br />06. The Alpine - Mondays look the same<br />07. Lovemakers - Prepare For The Fight<br />08. She Wants Revenge - Red Flags And Long Nights<br />09. Editors - Blood<br />10. Strokes - Juicebox<br />11. Blondie - Hanging on the Telephone<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114963160694996453?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1149341631363175172006-06-03T16:33:00.000+03:002006-06-03T16:33:51.383+03:00<strong><span style="font-size:130%;">Κέλι+Βίκτορ</span></strong><br /><br />Aλλαγή χιλιετίας στο Λίβερπουλ. Τρεις μέρες αϋπνίας και το πάρτυ σε δύο διαφορετικά στρατόπεδα, ένα αντρικό κι ένα γυναικείο, συνεχίζεται. Κάτω από την επήρεια τόνων κοκό και αλκοόλ, δύο πανέμορφα βλέμματα συναντιούνται. Πρώτα η φάση του ενθουσιασμού, του ακραίου έρωτα, μπολιασμένου με επαναλαμβανόμενες δόσεις. Στη συνέχεια η απώλεια και η απουσία, το μυστήριο δύο ημερών και οι διαφορετικές φάσεις τους που καταλήγουν σε μία. Μετά από αυτό το ακραίο σεξ, το ανεπανόρθωτα ακραίο σεξ από το οποίο και οι δύο νιώθουν ότι δεν υπάρχει γυρισμός. Πριν μερικές ώρες ερωτευμένοι στο έπακρο, τώρα ο Βίκτορ φεύγει γαμημένος και ποτέ πια όλα δεν θα είναι ίδια. Οι επόμενες δύο μέρες και για τους δύο, διαφορετικές. Ο θυμός και τα σημάδια δίνουν τη θέση τους στην αίσθηση της απώλειας. Τυχαία συνάντηση, κορύφωση, μια ολόκληρη ζωή σε λίγες ώρες... Ξεκίνησα να διαβάζω το Κέλι + Βίκτορ χθες και το τελείωσα μόλις εκστασιασμένος και συγκλονισμένος. Ο Nial Griffiths είναι πραγματικά μεγάλος συγγραφέας. Δεν γνωρίζω βέβαια πως μια διπλή ιστορία (η ίδια ιστορία πρώτα από το μυαλό του Βίκτορ και μετά από εκείνο της Κέλι) μπορεί να αποδοθεί εύκολα κινηματογραφικά, αλλά αξίζει να το διαβάσετε... Όσο παρανοϊκό και να μοιάζει σαν story/πλοκή, αλλά τόσο δικαιολογημένο είναι στις συγκεκριμένες συνθήκες που το τοποθετεί. Τέλος, δε, ανατριχιαστικό...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114934163136317517?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1148928305397828812006-05-29T21:17:00.000+03:002006-05-29T21:45:05.413+03:00<strong><span style="font-size:130%;">Red Hot Chili Peppers Live Tribute Band (Uplift Mofo Party Band)</span></strong><br /><br />Ήθελα να γράψω πάρα πολλά, αλλά τελικά μετά το χθεσινό μου βγαίνουν πολύ λίγα... Ακόμα μια φορά (μετά τους Schooligans) είδα πολύ νέα παιδιά να κατακλύζουν μαζικά ένα χώρο όπως το gagarin και να εκδηλώνονται ενθουσιωδώς για το fun του πράγματος. Με ένα αμφίδρομο χιούμορ που θα ορκιζόσουν πριν ότι είναι ουτοπικό. Μπορεί τελικά να μην είναι αμήχανο να παίζεις τη μουσική μιας άλλης μπάντας αν είσαι πραγματικά μεγάλος μουσικός και έχεις την κλάση να το κάνεις και με την απαραίτητη ενέργεια και με λίγο πλάκα. Έτσι τουλάχιστον μπορείς να κάνεις όλα τα πόδια να κουνιουνται και τα κορμιά να πετάγονται από τη θέση τους, τα μάτια να κλείνουν και τα χαμόγελα να αυξάνονται.<br />Ήταν ωραία την Κυριακή, ισοπεδωτικά σε κοινή τροχιά, ακόμα και για τους πιο δύσπιστους...<br />Βέβαια, κανείς θα πρέπει να ανησυχεί: πως είναι δυνατόν να κάνει ένα περιοδικό πάρτυ και να λείπουν όλοι του οι συντελεστές, δεν ήρθε ούτε η φωτογράφος... Έκανα κι άλλες σκέψεις, που είχα να τις κάνω από το πάρτυ των Schooligans στον ίδιο χώρο. Νομίζω ότι είμαστε πολύ μακριά, πολύ μακριά γενικώς, μακριά κι εγκλωβισμένοι, μακριά κι αγαπημένοι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114892830539782881?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1148150810070284182006-05-20T21:44:00.000+03:002006-05-21T11:15:15.493+03:00<strong><span style="font-size:130%;">Ψευδαίσθηση</span></strong><br /><br />Τι ωραία όταν όλα είναι τόσο φρικαλέα ήρεμα<br />απολαμβάνεις καμία περιφρονητική ματιά<br /><br />εκνευρίζεσαι στο μικρό καβούκι σου,<br />συμβιβάζεσαι και παραμυθιάζεσαι<br />γουστάρεις και βαριέσαι να αντεπιτεθείς...<br />και μετά, η έκπληξη, η βόμβα<br />πόση δύναμη να βρεις<br />άσε, βαριέμαι..να ασχοληθώ...<br /><br />Στο μυαλό μου αυτό τον καιρό παίζουν μόνο σχήματα και μεγάλες ιδέες<br />ό,τι μπορεί να εφαρμοστεί και δεν θα γινόταν διαφορετικά,<br />τώρα διαφαίνεται με δεκανίκια, o.k.,<br />αλλά πολύ περισσότερα πράγματα, πολύ περισσότερα<br /><br />Πόσο κάνεις; Σε τιμή, σε ευρώ...<br />Αποτιμάσαι, εσύ ο άνθρωπος<br /><br />Ο άνθρωπος μπορεί να έχει πιο σίγουρη τιμή από το μηχάνημα<br />από το κτίριο που αποτιμάται και επανεκτιμάται και περνάει στη λογιστική αξία...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114815081007028418?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1148116125391295252006-05-20T12:07:00.000+03:002006-05-20T12:08:45.996+03:00<div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">Σταμάτα να γκρινιάζεις να χαρείς...</span></strong></div><div align="justify"><br />Εσύ που ως δύναμη εσωτερική κι απροσδιόριστη πριονίζεις το δημιουργικό μου άγχος και το κάνεις καθημερινά δυσβάσταχτο stress...<br />Εσύ που νομίζεις ότι το απ' έξω είναι διαφορετικό από το μέσα (εμείς, οι άλλοι, οι σωστοί, οι μαλάκες, οι με γούστο και χωρίς)... Εσύ που παρκάρεις μέρα παρά μέρα το αυτοκίνητό σου μπροστά στη μοναδική έξοδο του parking της Αγησιλάου και με αναγκάζεις να κάνω βάρη με τρία πρεζάκια για<br />να στο μετακινήσω και κυρίως (το μισώ) να κορνάρω...<br />Ενοχλείς...<br /><br />Εσύ που δεν βαρέθηκες να παίζεις το παιχνίδι του εκνευρισμένου που δεν μπορούν να συνεφέρουν 3 γραμματείς και 4 παρατρεχάμενες όταν τα πάρει,<br />έχεις βάλει πλώρη για μία καλύτερη θέση στον ψυχισμό σου (δοκιμασμένα πράγματα), αλλά...<br />Ενοχλείς...<br /><br />Εσύ που μου χάρισες ένα ολόκληρο βράδυ Κυριακής στο pop μόνο με υγρά κοιτάγματα και μία βόλτα χέρι-χέρι ως το Σύνταγμα και δεν θυμάμαι το όνομά σου...<br /><br />Ίσως και να ενοχλούσες την επόμενη Κυριακή που εκ των πραγμάτων δεν θα μπορούσα να είμαι συνεπής στο ραντεβού... Αλλά δεν είμαι τόσο αχάριστος με τις στιγμές...<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114811612539129525?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1146690844850688712006-05-04T00:11:00.000+03:002006-05-04T00:14:04.866+03:00<strong><span style="font-size:130%;">I've been thinking about you baby</span></strong><br /><br />It don't matter, when you turn<br />Gonna survive, live and learn.<br />I've been thinking about you baby<br />By the light of dawn, and in my blues Day and night, I been missing you<br />I've been thinking about you baby, Almost makes me crazy, Come and live with me<br />Either way, win or lose, When you're born into trouble you live the blues<br /><br />I've been thinking about you baby<br />See it almost makes me crazy child<br />Nothing's right if you ain't here<br />I'd give all that I have just to, keep you near<br />I wrote you a letter and tried to make it clear That you just don't believe that, I'm sincere.<br /><br />I've been thinking about you baby...<br />Plans and schemes, hopes and fears Dreams i've denied for all these years<br />I've been thinking about you babe, living with me, well.....<br /><br />I've been thinking about you baby, makes me wanna...child<br />Nothing's right, if you ain't here<br />I give all that I have just to keep you near<br />I wrote you a letter darlin', trying to make it clear<br />How much you just don't believe that I'm sincere.<br /><br />Thinking about you baby, I want you near me...<br /><br />Α-ρι-στούρ-γη-μα... Massive Attack with Terry Callier...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114669084485068871?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1146606666587654422006-05-03T00:49:00.000+03:002006-05-03T00:51:06.586+03:00<strong><span style="font-size:130%;">Σοφία μη επαναλαμβανόμενη<br /><br /></span></strong>Είναι δείγμα σοφίας το να μην επαναλαμβάνει κανείς τα ίδια λάθη...<br />Κι όμως αυτή δεν είναι βλάκας... Πως εξηγείται;<br />Κι εσύ τί είσαι που ακολουθείς;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114660666658765442?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1146501187802702072006-05-01T19:30:00.000+03:002006-05-01T19:33:07.813+03:00<strong><span style="font-size:130%;">10 κομμάτια που παίζουν ξανά και ξανά</span></strong><br /><br />Gravenhurst - Turn My Face<br />Massive Attack with Terry Callier - Live With Me<br />Silver Jews - Punks in the Beerlight<br />Oceansize - Music for a Nurse<br />Animal Collective - Banshee Beat<br />Calexico - Burn that Broken Bed<br />Minotaur Shock - Vigo Bay<br />She Wants Revenge - Red Flags and Long Nights<br />Neil Diamond - Hell Yeah<br />Lovemakers - Prepare for the Flight<br /><br /><strong>και τα all-time favourites...</strong><br /><br />Maximilian Hecker - Dying<br />Stills - Changes Are No Good<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114650118780270207?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1146499518562686052006-05-01T19:04:00.000+03:002006-05-01T19:05:18.580+03:00<strong><span style="font-size:130%;">Χαμένος χρόνος</span></strong><br /><br />Εδώ και δέκα χρόνια ψάχνω τον ορισμό του. Η πλειοψηφία των καταστάσεων καταλήγει να χαρακτηρίζεται "χαμένος χρόνος"... Όσο πιο μεγάλες οι προσδοκίες, όσο πιο καλή η πρώτη μαγιά, τόσο πιο χαμένος ο χρόνος... Ο τρόμος του ξενερώνω (που είναι η πιο ξενερωτική λέξη, συμφωνώ Λεσπριτία) καταλήγει πλέον αδυσώπητα προσωπικός και δεν έχεις το κουράγιο ούτε να συμπεριφερθείς κάπως, ούτε να σιχτιρίσεις, μόνο να μαζέψεις το βαλιτσάκι σου γρήγορα γρήγορα... Το έχεις δει, το έχεις ζήσει, το σιχένεσαι, δεν προστατεύεσαι, αρκείσαι να ψιλοτριπάρεις στην επιφάνεια... Ξανά και ξανά, βασανιστικά, αλλάζει το περιβάλλον, τα πρόσωπα, το μέσον για να τα εκφράσεις όλα αυτά. Ένας παρατεταμένος εμετός συναισθημάτων που έφαγες βιαστικά και άγαρμπα και... καθαρίζεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114649951856268605?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1146440862501951222006-05-01T02:46:00.000+03:002006-05-01T02:47:42.523+03:00Sufjan Stevens live στην Αθήνα...<br /><br />Οσονούπω οι λεπτομέρειες...<br /><br />:)))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114644086250195122?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1146093244617770512006-04-27T02:12:00.000+03:002006-04-27T02:14:04.633+03:00<strong><span style="font-size:130%;">Οι χυμοί του Ευαγγελάτου...</span></strong><br /><br />Πίνω υπερβολικά πολλούς χυμούς... Τόσο που αλήθεια του Νίκου Ευαγγελάτου για τους χυμούς να μ' ενδιαφέρει (!). Το σποτ έμεινε στο σκληρό δίσκο μου, Κάποιος έκανε τον κόπο να μου το υπενθυμίσει... Όμως δεν θα διέκοπτα την αλήθεια του Maximilian Hecker, των Animal Collective, των νέων Calexico, του soundtrack του Nick Cave, του Yann Tiersen με τον Stuart Staples, των Minotaur Shock, των Oceansize και των Low για τίποτα. Έγραψα ένα mix και το έβαλα στον ύπνο μου να παίξει ξανά και ξανά. Όχι απλώς υπνοπαιδεία, 25 λεπτά σε 7 ώρες ξανά και ξανά, ώσπου να μπορέσω να ξυπνήσω με ένα διαφορετικό χαμόγελο... Και ούτε όρεξη για γουλιά χυμό το πρωί με τέτοιο στομάχι... Αρκεί να αποφύγεις κάποια πράγματα για να τα βιώσεις...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114609324461777051?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1146091942991990552006-04-27T01:51:00.000+03:002006-04-27T01:52:23.023+03:00<p><strong><span style="font-size:130%;">Πες μου το χειρότερο εφιάλτη σου να σου πω ποιος είσαι...</span></strong></p><p>Σχεδόν όλος ο κόσμος μου είπε ότι αυτός ήταν ο χειρότερος εφιάλτης του: να πέσει το κινητό στον καμπινέ. Λοιπόν, με τη σειρά αναφέρω τους χειρότερους εφιάλτες άλλων που βρήκαν εφαρμογή σε μένα δίχως να τους "ονειρευτώ":<br /><br />- Ψυχικά άρρωστη γυναίκα επιχείρησε να με πνίξει πάνω στην τελευταία ερωτική κορύφωση (βλ. άσμα Βίσση: "για τελευταία φορά")<br /><br />- Δικαστικός επιμελητής μέτραγε ένα ένα τα υπάρχοντά μου για να κάνει κατάσχεση πασχαλιάτικα, χωρίς καν να συζητήσει πως θα πληρωθεί η απαίτησή του, για μερικά ευρώ παραπάνω (συνεχίστε να διαβάζετε περιοδικά της Δάφνης Επικοινωνίας, είναι τα μεγαλύτερα καθίκια και δεν μας κάνει εντύπωση γιατί κλείνουν το ένα μετά το άλλο, βλ. στο χώρο της μουσικής το Μετρό).<br /><br />- Εβγαλα ποιητική συλλογή Νίκου Καρβέλα την οποία ξεφτίλησε ακόμα και η Τατιάννα Στεφανίδου (να μην πουμεκαι για τον Λιάγκα)<br /><br />- Θα βγω σε εκπομπή του Νίκου Τριανταφυλλίδη (joke)<br /><br />- Πήγα στις κούνιες με τον Γιάννη Αγγελάκα (αυτό ήταν σοβαρό)<br /><br />- Την ημέρα που κουβάλησα για ειδικό σκοπό σε μια τσάντα το laptop, όλες τις επιταγές μου και τις κάρτες μου, σπάσανε το αυτοκίνητό μου και τα πήραν όλα.<br /><br />- Και φυσικά το κερασάκι στην τούρτα: το κινητό όχι μόνο πέφτει μέσα στη χέστρα, αλλά ανοίγει κιόλας και καταστρέφεται η sim στην οποία μόλις έχεις μεταφέρει όλα τα τηλέφωνα διότι αγόρασες νέο...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114609194299199055?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1146091216824554162006-04-27T01:37:00.000+03:002006-04-27T01:40:16.826+03:00<strong><span style="font-size:130%;">H δύναμη ενός και μόνο μηνύματος</span></strong><br /><br />Σε κρατάει στον εμφανή ηλεκτρισμό του, σου χαλάει τη διάθεση η αναμονή του, εκπέμπει ψεύτικα χαμόγελα και χαμένες ματιές, σε ξοδεύει σε ανούσια διαλείμματα, κι έτσι σε χαϊδεύουν κοντινές αναφορές, σε απομακρύνει από ζεστές, ανέμελες παρέες, σε απαλλάσσει από κάθε βιολογική ανάγκη, γεμίζει με κύματα την οθόνη που χαζεύεις, σε πετάει στο τραπέζι, μαζεύεις το κινητό κι εγκληματείς εναντίον οποιουδήποτε άλλου είχε την ευγενή καλοσύνη να σε θυμηθεί...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114609121682455416?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1146090783171894562006-04-27T01:30:00.000+03:002006-04-27T01:33:03.186+03:00<strong><span style="font-size:130%;">Post-πρότζεκτ μονόλογος...</span><br /></strong><br />Καθίσαμε μπροστά σε ένα προτζέκτορα, οι εικόνες και τα καρέ που χάνονταν ανάμεσα στα σουτ και τις αποκρούσεις μου θύμιζαν παρακμιακό σινεμά ή κινηματογραφικές λήψεις από τα αθλητικά επίκαιρα που δεν είδα ποτέ. Στο διάλειμμα του ματς χαθήκαμε βλέποντας 80s ταινία στο Alter, επισημαίνοντας χίλιες δυο λεπτομέρειες που θα μας έκαναν μη trendy φάτσες στα 80s. Η εισαγωγή ίδια με το τέλος - ξανά και ξανά οι ίδιοι ήχοι, στο σπίτι... Το γέλιο διαδέχεται πάντα το ανικανοποίητο -και δε μισούμε τη ζωή, ούτε βλέπουμε όλα τα δεινά μας στη γραμμή της, την αγαπάμε για τα καλά πλέον, απλά όχι με την ίδια ψεύτικη ένταση. Δεν αρκούν ούτε τόνοι αλκοόλ, ούτε ναρκωτικά για να στερήσουν αυτή τη απολαυστική γλυκιά μελαγχολία που διαδέχεται έναν οχετό από γέλια. Τελεία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114609078317189456?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1145913244669922232006-04-25T00:13:00.000+03:002006-04-25T00:14:04.693+03:00<span style="font-size:130%;"><strong>Επιστροφή...</strong></span><br /><br />Πατάς το πόδι σου στην Αττική οδό και σε πνίγει όχι το καυσαέριο όπως κάποτε, αλλά κάτι που δε μπορείς να μυρίσεις. Τηλεφωνα, μηνύματα, να ακούσεις μουσικές και να δεις φάτσες εκτός σπιτιού. Όπου φύγει, φύγει, μέχρι την αυριανή μέρα που η πραγματικότητα είναι μία και σημαντική, σαν κολλητική ταινία που ό,τι και να κάνεις θα αφήσει τα αποτυπώματά της.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114591324466992223?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1144419916919132582006-04-07T17:24:00.000+03:002006-04-07T17:25:16.996+03:002 Ιουλίου: Anthony & the Johnsons στην Αθήνα!!!<br /><br />Και έρχεται και Isaac Hayes!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114441991691913258?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1143919832906272912006-04-01T22:28:00.001+03:002006-04-01T22:31:54.823+03:00<strong><span style="font-size:130%;">AGB και internet</span></strong><br /><br />Τη γλιτώσαμε τελευταία στιγμή. Γλιτώσαμε στο τσακ στο internet το νταβατζιλίκι της AGB. Πάνω που είχε αρχίσει να πλησιάζει αρκετά μεγάλα sites. Γλιτώσαμε από το καραγκιοζιλίκι της Alexa πριν λίγα χρόνια με το δείγμα των 150 νοματαίων που "επιθυμούν να τους παρακολουθούν χωρίς κανένα όφελος" (και σέρφαραν με το εργαλείο αυτό αβέρτα στα δικά τους site για να ανεβάζουν τη θέση τους), τώρα ήμασταν έτοιμοι να δεχθούμε την παρέμβαση του "κολοσσού" και στο internet. Μια χαρά λειτουργούσε το σύστημα μέχρι τώρα με τις μετρήσεις απευθείας όταν γίνεται μια διαφημιστική καμπάνια -άλλωστε το να ανακοινώσεις την επισκεψιμότητά σου μόνο για μεγαλύτερη εισροή διαφήμισης μπορεί να γίνει. Με το φιάσκο AGB όλο αυτό το καπέλωμα επί πληρωμή μπαίνει μάλλον στο συρτάρι και μαζί και τα χρήματά μας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114391983290627291?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1143391165262281152006-03-26T19:35:00.000+03:002006-03-26T19:39:25.313+03:00<div align="left"><strong><span style="font-size:130%;">Schooligans: Στις καλύτερες καταστάσεις πας μη ανάλογα προετοιμασμένος (κλισέ, αλλά...).</span></strong><br /><br />Ώρα 00:30. Το live των σχολικών συγκροτημάτων έχει τελειώσει κι έχω μείνει με εκστατικό βλέμμα, τρεις εφημερίδες Schooligans και ένα cd ανά χείρας. Βρισκόμουν εκεί και αλλού - η δε βραδιά ήθελα να τελειώσει εκεί, στον εφηβικό ενθουσιασμό που για εκείνη τη βραδιά (και ποιος ξέρει για πόσες άλλες που έχυμε χάσει) ήταν παράγοντας καλλιτεχνικής έκρηξης. <strong>Παιδιά που</strong> (παρά το δικό μας σνομπισμό) <strong>είναι πιο κοντά σ' αυτό που συμβαίνει σήμερα</strong>, γιατί είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα και το βιώνουν, δεν έχουν ανάγκη να το χωνέψουν για να μας το ξανασερβίρουν. Ακούν System of a Down και Limp Bizkit, Slipknot και Θανάση Παπακωνσταντίνου (πολλά τον αναφέρουν στις επιρροές τους!), Tool και Radiohead και είναι <strong>πολύ πιθανό να μη γνωρίζουν την πλειοψηφία των ονομάτων που κατακλύζουν τα Gagarin και Ρόδον αυτής της πόλης</strong>, ούτε καν τους ίδιους τους συναυλιακούς χώρους που δέκα χρόνια τώρα κατακλύζονται από τις ίδιες φάτσες, με τα επιδόματα, τις συντάξεις και τα δικαιώματά τους στο χώρο.<br /><br />Για εκείνη τη βραδιά το Gagarin 205 ήταν πραγματικά ένας άλλος χώρος, πάνω και κάτω από τη σκηνή, μια εκκεντρική εφηβική (ε, δεν λέμε παιδική!) χαρά συναισθημάτων, με τρομερή επικοινωνία, ξεσαλωμένες μπάντες και κόσμο. Επιστρέφοντας ηθελα να ρουφήξω την εφημερίδα <strong>για τα παιδιά που ξυπνάνε από τα χαράματα για να προλάβουν τα ΚΤΕΛ του σχολείου, για όνειρα και ταξίδια, καταπίεση και βαρεμάρα</strong>, <strong>για ένα (φαινομενικό μεν) γολγοθά στον οποίο κανείς δεν δείχνει το τέλος ή τη διέξοδο</strong>. Για την κακομαθημένη ελίτ αυτού του κόσμου όλο αυτό ήταν μια περαστική λεπτομέρεια, το πραγματικά ανατρεπτικό όμως είναι ότι η καλλιτεχνική αξία αυτών των παιδιών και η τεχνική τους είναι<strong> ανώτερη (ευτυχώς) από την πλειοψηφία της adult εγχώριας ποπ-ροκ σκηνής</strong>, χωρίς να επιζητούν τίποτα παραπάνω από αυτό που τους αναλογεί (δεν το διεκδικούν καν). Ο Βασιλικός των Raining Pleasure που άκουσε τις συμμετοχές της επόμενης χρονιάς μιλάει για 10 τουλάχιστον εξαιρετικά συγκροτήματα -το Σάββατο ακούσαμε 6 πολύ καλά από εκείνα της περσινής περιόδου συν ένα πραγματικά εξαιρετικό (<strong>και μιλάμε για παιδιά 16 χρονων!</strong>). Την ανανέωση κοινού, νοοτροπίας και μουσικών την αναμένουμε από εκεί, αθόρυβα και με δουλειά, για να ξεφύγουμε επιτέλους από την αρρώστια της ελληνικής σκηνής που πέρα από ελάχιστα σχήματα που έχουν το ταλέντο και δουλεύουν, αναλώνεται στο στυλ, στο τουπέ, στο δήθεν, στη στηλίτευση των κακών εντύπων και sites <strong>στο γνωστό κύκλο που ζει στον κόσμο του</strong>, στην<strong> ελίτ της ανυπαρξίας</strong>, στην πλευρά της ευκολίας. Μια βόλτα από το Gagarin εκείνο το βράδυ ίσως τους έβαζε τα γυαλιά για το πως κανείς ξεσηκώνει τον κόσμο ή τον κάνει να ξεφύγει. Τα παιδιά απλά "το είχαν".<br /><br />Το μόνο ταξίδι πίσω στο χρόνο έρχεται από το έντυπό των Schooligans - συνηθίζουμε να νοσταλγούμε ακόμα και τα χειρότερα. Απέχθεια για εκθέσεις με μαλακίες του τύπου "η παιδεία σπάει το ασφυκτικό όστρακο της ατομικής στενότητας και οδηγεί στην κοινωνική ευρυχωρία", ηλικία που ερωτεύεσαι και "νιώθεις σα να έχεις φάει παραισθησιογόνα μανιτάρια", ανατρεπτικές επιθυμίες ("θέλουμε να παίξουμε το Στρατιώτη και το Ακκορντεόν με μπότα και παραμόρφωση"), καταλήψεις με τάβλι, ανώνυμες ευχές του στυλ "<strong>να κάνει μπάνιο ο διπλανός μου</strong>" και "<strong>να αποδείξει ο Ευαγγελάτος ότι η Γιαννάκου παίρνει ληγμένα</strong>"...<br /><br />Τα 1000 και βάλε άτομα που γέμισαν το Gagarin (500 περίμεναν να ανοίξουν οι πόρτες στις 9!) δεν είναι φυσικά αντιπροσωπευτικό εφηβικό δείγμα της πόλης, είναι μια ισχυρή μειοψηφία, στις αναλογίες που έχουν αυτά τα ήδη μουσικής (εναλλακτικό/emo rock, nu και progressive metal, hip-hop) ακόμα και μέσα στα σχολεία. Ο θεσμός των Schooligans έβγαλε τους Sex Pistols, τους Jimmy Eat World, τους Fates Warning και τους Tool από μέσα τους, κάνοντάς τους -έστω και για λίγο- stars. Να σας πούμε για την ενέργεια πάνω στη σκηνή, τις ερμηνείες frontman από ύψωμα, τα μπουκάλια στο "λαό" και όλη την αθάνατη rock σημειολογία; Θα χάναμε την ουσία. Γιατί θα προτιμούσαμε να δούμε και λίγο τους Ska Bangies και μια φορά αντί των ενήλικων ska/punk group που παίζουν ξανά και ξανά, βρίσκουμε ότι οι Ορθολογιστές είχαν πράγματα να πουν για την κατάστασή τους εκει στο Αιγάλεω, πριν πιάσουν καλά καλά το μικρόφωνο (το λένε κιόλας: «Αν θες να γίνεις MC διάβασε βιβλία για να αποκτήσεις γνώσεις, μην γράψεις για να γράψεις, γράψε μόνο όταν το νιώσεις»). Και οι Entropia (progressive rock), Black Roses Fall (emo / metal core), Demerit (emo), Τρεις Ευχές (κάτι μεταξύ Linkin Park και Limp Bizkit με εκρηκτική παρουσία επί σκηνής) άξιζαν την παρουσία τους εκεί, αλλά η μπάντα που μας άφησε άφωνους λέγεται Musica Ficta, <strong>με ένα frontman 16 χρονών με φωνή-falsetto</strong>, με έναν ήχο δικό τους, progressive και εναλλακτικό, που ξεκινάει από ήρεμα κελαρύσματα για να καταλήξει σε ένα μελίσσι κιθάρων, με θαυμασμό για τους Tool και τους Radiohead, με πομπώδεις -αλά Muse- αναφορές. <strong>Όταν έφτασε η ώρα της διασκευής (στο στυλ τους) στην Οδό Ονείρων του Μάνου Χατζιδάκι, μας σηκώθηκε η τρίχα</strong> και αναρωτηθήκαμε αν πραγματικά δεν έχει γίνει κάποιο λάθος με την ηλικία τους...<br /><br />Φορτισμένος συναισθηματισμός, τσαγανό από παιδιά που ίσως δεν είναι πρωταγωνιστές των θρανίων και τα καλομαθημένα των καθηγητών, <strong>παιδιά που δεν θα βρεθούν στη φετινή βουλή των εφήβων με ορθόδοξους λόγους-εκθέσεις των καθηγητών και που είναι ευτυχισμενα γι' αυτό</strong>. Η επίμονη δουλειά και το ταλέντο δεν πάνε χαμένα, αρκεί να μη χαθείς σε όλα τα υπόλοιπα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114339116526228115?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1143310122398435742006-03-25T20:07:00.000+02:002006-03-25T20:08:42.430+02:00<strong><span style="font-size:130%;">Όταν αποφεύγεις να αναμετρηθείς με το παλούκι της φαντασίωσης, γλιτώνεις με την ξεκούραστη ευφορία της μαλακίας.</span></strong><br /><br />- Όταν δεν είσαι με μας, είσαι μ' εκείνους.<br />- Ό,τι είναι άσπρο γιατί να μην είναι μαύρο;<br />- Όταν αποτυγχάνεις να δημιουργήσεις είσαι από αυτούς που καταστρέφουν.<br />- Όταν δε μπορείς να βρεις το δίκιο σου σ' αυτή την (άπονη) ζωή, υπάρχουν και οι σύντροφοι για του λόγου το αληθές.<br />- Ό,τι αποτελέσει κόλλημα των άλλων, κάποια συνομωσία έχει παιχτεί.<br />- Όταν αποφεύγεις να αναμετρηθείς με το παλούκι της φαντασίωσης, γλιτώνεις με την ξεκούραστη ευφορία της μαλακίας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114331012239843574?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1143282975752809042006-03-25T12:35:00.000+02:002006-03-25T12:36:15.753+02:00<strong><span style="font-size:130%;">3 πράγματα για τα οποία ένιωσα ένοχος αυτό το μήνα</span></strong><br /><br />- Βγήκαμε όλο χαρά (την επόμενη μέρα του live) με τον τραγουδιστή των <strong>Κόρε.Ύδρο</strong>, μιας πραγματικά απίστευτης ηχητικά μπάντας, και το μόνο που βρήκα να του πω<br />για τη μουσική του είναι ότι έχω ένα κόλλημα με το ότι τραγουδάει στα ελληνικά το συγκεκριμένο είδος μουσικής. [πρέπει να του είπα κι άλλα χειρότερα εκείνο<br />το βράδυ στο Χοροστάσιο, αλλά εκεί ήμασταν όλοι λιώμα]<br /><br />- Ξαναπήγα στο γνωστό μαγαζί όπου ο ιδιοκτήτης πάντα με βλέπει κάπως περίεργα (σα να του έχω σκοτώσει τη μάνα, ένα πράγμα) και ήπια τις επίσης<strong> αλήστου μνήμης μπόμπες</strong> με αποτέλεσμα να αρρωστήσω για 3 μέρες.<br /><br />- Απομακρύνθηκα λίγο από τους άλλους δύο σωματοφύλακες <strong>Armani</strong> (ξέρετε τι γολγοθά περνάω...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114328297575280904?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1143279752132986712006-03-25T11:38:00.000+02:002006-03-25T12:31:21.700+02:00<strong><span style="font-size:130%;"><em>I am a bird</em> το καλοκαίρι...</span></strong><br /><br />Ricky Martin, 50 Cent, Jennifer Lopez (και Shakira σας λέω εγώ κατά 70%)...<br /><br />Ευτυχώς που κάπου ανάμεσα κάποιος σκέφτηκε να φέρει τον Antony με τους Johnsons του.<br />Αμ το ότι οι Editors διεκδικούνται από δύο; Didi για το όνομα πριν τους Franz Ferdinand στο rockwave και από astra για τριολέ με Tim Booth και Richard Ashcroft... Άρχισαν τα όργανα και για φέτος... Για να νομίζουμε ότι κάτι κινείται και να ασχολούνται κι αυτοί. Γιατί ουσιαστικά ρίχνουν και κανα δύο φάσκελα στο ελληνικό indie κοινό των 142 δημοσιογράφων και του (α)γνωστου μάπερ σόου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114327975213298671?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1143278453000427802006-03-25T10:58:00.000+02:002006-03-25T20:11:30.296+02:00<span style="font-size:130%;"><strong>Παρέα θα κάνω με τον πόνο μου...</strong><br /><br /></span><strong>Μαϊος του 2005.</strong> Βιαστικά φεύγουμε από τα γραφείο, αλλάζουμε ταξί, τρέξιμο και περιέργεια για να δούμε το πρώτο συνέδριο της (και καλά) μουσικής (μας) βιομηχανίας διοργανωμένο από το μουσικό κανάλι που έχουμε. Λίγες ώρες αργότερα, απογοήτευση -έχετε δει τρία κεφάλια στη σειρά να ανεβοκατεβαίνουν προσπαθώντας να συγκρατήσουν τον ύπνο τους; Με το γνωστό ελληνικό τρόπο (δηλαδή ήρθα για να διαφημίσω τις υπηρεσίες της εταιρίας μου, βλέπε εταιρίες κινητής τηλεφωνίας, ΑΕΠΙ, προϊόντα σχετιζόμενα με τη μουσική) πέρασαν δύο μέρες διοργάνωσης με ελάχιστη προσέλευση (ούτε το 1/5 της αίθουσας) και λιγότερη ακόμα διάθεση να ξαναγίνει. Κανένα ουσιαστικό θέμα δεν συζητήθηκε ή λύθηκε και ακόμα και οι παράγοντες της διοργάνωσης έμειναν απογοητευμένοι.<br /><br /><strong>Μάρτιος του 2006.</strong> Ο διοργανωτής μας προτείνει να βοηθήσουμε στη θεματολογία και τη διοργάνωση, ακόμα και τον έλεγχο των ομιλιών όσων θα μιλήσουν (μαζί με τον πρόεδρο του καναλιού και τον πρόεδρο της ifpi). Το διήμερο που ακολουθεί είναι σχεδόν εκστατικό από brainstorming και ιδέες, με μια ομάδα που κυριολεκτικά πετάει (τη δική μας, όχι του καναλιού και της ifpi, για να μη μπερδευόμαστε)... Με αρκετό ξενύχτι, μέσα σε χρόνο ρεκόρ παραδίδουμε την ακόλουθη θεματολογία, όντας ενθουσιασμένοι και έτοιμοι να βοηθήσουμε σε ό,τι μας ζητηθεί. Παράλληλα με το ακόλουθο κείμενο, είχαμε σκεφτεί και ουσιαστικές παρεμβάσεις, ακόμα και έρευνες ενισχυτικές των όσων θα ειπωθούν. Η απάντηση είναι βέβαια απόρρητη, αλλά όπως καταλαβαίνετε η συνεργασία (με τη μορφή αυτή) τελείωσε πριν καν αρχίσει!!! Μιας και απ' ό,τι φαίνεται όλη αυτή η εργασία τόσων ατόμων θα τη φάει η μαρμάγκα, είπα να της δώσω μια ευκαιρία παρουσίας στο web...<br /><br /><strong>Επιθυμητό target group κοινού:</strong><br /><br />Α. Δισκογραφικές εταιρίες<br />Β. Εταιρίες διοργάνωσης μουσικών εκδηλώσεων<br />Γ. Δημοσιογράφοι<br />Δ. Διαφημιστικές εταιρίες / media shops<br />Ε. Μουσικοί<br />ΣΤ. Σπουδαστές/απόφοιτοι μουσικών σχολών<br />Ζ. Μουσικόφιλοι<br /><br /><strong>Θέματα</strong><br /><br /><strong>ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ (ΠΑΡΟΝ;) ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ</strong><br />Εισαγωγή: Σημαντικό κομμάτι από αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως μέλλον της μουσικής σήμερα, έχει αρχίσει να διαφαίνεται, να δείχνει τα σημάδια ακόμα και ένα μέρος των συνεπειών του. Η δομή της μουσικής βιομηχανίας όχι μόνο αλλάζει, αλλά επηρεάζει τις προτιμήσεις και των ακροατών, αλλά και τον τρόπο λειτουργίας ίσως ακόμα και την έμπνευση των καλλιτεχνών!<br /><strong>ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ</strong><br />α. Νόμιμο Downloading (internet & mobile). α1. Τα υπάρχοντα μοντέλα στα πρότυπα του iTunes (κόστος ανά τεμάχιο, τι αποδίδεται στον καλλιτέχνη, τί στην εταιρία, περιθώρια κέρδους, έρευνες για το αν αυτό το μοντέλο θα οδηγήσει στην αύξηση ή στη μείωση τελικά των κερδών εταιριών και καλλιτεχνών, η διαμάχη του λεγόμενου "variable pricing", η επιθυμία των δισκογραφικών εταιριών να μην υπάρχει ενιαία τιμή για όλα τα κομμάτια, αλλά τιμολόγηση ανάλογα με τον καλλιτέχνη και την παραγωγή, όπως ακριβώς συμβαίνει και με το cd.). α2. Τα μελλοντικά/εναλλακτικά μοντέλα: Απεριόριστο downloading από το χρήστη, με πληρωμή μηνιαίας συνδρομής (κοστολόγια, πλεονεκτήματα/μεινεκτήματα έναντι των α1, συμβολή στο τέλος της online πειρατείας, η δυσκολία στην απόδοση των δικαιωμάτων). α3. Η αύξηση των πωλήσεων μεμονωμένων κομματιών σε σχέση με την πτώση των πωλήσεων των άλμπουμ και οι επιπτώσεις στον τρόπο σκέψης και λειτουργίας των μουσικών και των δισκογραφικών εταιριών (το λεγόμενο φαινόμενο της γενιάς του iPod). α4. Ελληνικές εταιρίες που δραστηριοποιούνται στην πώληση μουσικής σε ψηφιακή μορφή: mpgreek και musichellas. Συνεργασίες με μεγάλα portals και αλυσίδες καταστημάτων (λχ Γερμανός με ειδική προπληρωμένη κάρτα τραγουδιών),<br />β. Επιπλέον παροχές σε παραδοσιακά (physical) formats β1. Dual Disc και άλλα υβριδικά formats β2. Value for money παροχές που ενώ τώρα αυξάνουν το περιθώριο κέρδους και των καλλιτεχνών και των δισκογραφικών, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για συγκράτηση των φυσικών πωλήσεων (π.χ. 150% κέρδος στο 'American Idiot' των Green Day σε σχέση με το cd με ένα premium πακέτο 52σελίδων, t-shirt Metallica στο "Some Kind of Monster", δώρο ringtones και 25 φωτογραφίες στο 'Encore' του Eminem, 200% κέρδος στο collectors edition του "How to Dismantle an Atomic Bomb" των U2, παροχές για συναυλίες, downloading κ.α.).<br />γ. Επιπρόσθετες πηγές εσόδων: Ringtones, realtones, on demand audio &amp; video. Για ποιο λόγο ακόμα και τα ελληνικά παραρτήματα των δισκογραφικών εταιριών έχουν αρμόδια τμήματα.<br />δ. Νέες στρατηγικές marketing και η δυνατότητα εφαρμογής τους στην ελληνική αγορά. Business models νέων, ανεξάρτητων εταιριών.<br />ε. Μετάδοση μουσικής: Web TV, Webcasting, Podcasting, iRadio και μέσω κινητών, έννοιες, δυνατότητες, νομικό πλαίσιο.<br />στ. Τεχνολογίες προστασίας από την πειρατεία σε συσκευές και cd: Τί εφαρμόζεται, ποια τα προβλήματα του copy-protected cd, εναλλακτικές λύσεις. Η έννοια του DRM (data rights management –προστασία από παράνομες αντιγραφές σε συσκευές) και η εναρμόνιση των κατασκευαστών συσκευών αναπαραγωγής ήχου.<br />ζ. Οι σταθερές αξίες: Τεχνολογίες, formats και τρόπος «κατανάλωσης» της μουσικής που θα μείνουν αναλλοίωτα, με βάση την εμπειρία από το παρελθόν.<br />Target Group: Α, Γ, Δ, Ε, Ζ<br />Δυνητικοί καλεσμένοι: Δισκογραφικές εταιρίες, διευθύνοντες σύμβουλοι mp3greek, musichellas, ειδικοί επί των προαναφερθεισων τεχνολογιών.<br /><br /><strong>Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΙΚΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ</strong><br />Εισαγωγή: Με τον όρο μουσική ενημέρωση εννοούμε αυτή που συντελείται τόσο στα ειδικά περιοδικά (sonik, rock’n’roll, δίφωνο) και την ειδική τηλεόραση (mad tv), όσο και στις καθημερινές εφημερίδες, τα lifestyle/ποικίλης ύλης περιοδικά, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση.<br />Fact: Πέρα από τον ειδικό περιοδικό Τύπο που διαρκώς συρρικνώνεται, οι εφημερίδες περιορίζουν το χώρο της μουσικής ενημέρωσης στο ελάχιστο, το ραδιόφωνο περιορίζεται σε τρεις διαφορετικούς άξονες που όμως δεν περιλαμβάνουν την μουσική ενημέρωση (ραδιόφωνο πολιτικής ενημέρωσης, playlist radio, ραδιόφωνο lifestyle σχολιασμού) και το σύνολο των ιδιωτικών καναλιών μετά βίας συντηρεί μία μουσική ενημερωτική εκπομπή (πλην του mad). Αντικείμενο: Ο αντίκτυπος της τάσης έλλειψης μουσικής ενημέρωσης σε όλα τα είδη στη μουσική βιομηχανία εν γένει. Για ποιο λόγο συμβαίνει. Πόσο επηρεάζεται η δισκογραφία (πωλήσεις) από την αύξηση της μάζας Ελλήνων που αντιμετωπίζουν τη μουσική ως απρόσωπο αναλώσιμο προϊόν (πέρα από τα 10-20 άμεσα αναγνωρίσιμα είδωλα). Τι συμβαίνει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και ποια case studies μπορεί να μας φανούν χρήσιμα. Target Group: A, B, Γ, Ζ<br />Δυνητικοί καλεσμένοι: Εκδότες περιοδικών, διευθυντές προγράμματος ραδιοφώνων και τηλεοπτικών σταθμών.<br /><br /><strong>Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ;</strong><br />Εισαγωγή-Αντικείμενο: Υπάρχει εκπαίδευση στους διάφορους τομείς της μουσικής βιομηχανίας στην Ελλάδα; Από τις σύγχρονες μουσικές σπουδές και τη μη αναγνώρισή τους, ως τη δημιουργία video clip, το μουσικό marketing και την παραγωγή, κι από την υπάρχουσα υποδομή των σχολών, πού χωλαίνει το σύστημα, τί απογίνονται οι χιλιάδες σπουδαστές. Γιατί κανείς να σπουδάσει στην Ελλάδα; Ποιές είναι οι ανάγκες της μουσικής βιομηχανίας και η δυνατότητα απορρόφησης με βάση τις πραγματικές ανάγκες της.<br />Target Group: A, Γ, Ε, ΣΤ<br />Δυνητικοί καλεσμένοι: Ελληνες παραγωγοί - απόφοιτοι σχολών, διευθυντές σχολών.<br /><br /><strong>ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ: ΥΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΛΙΓΟΥΣ;<br /></strong>Εισαγωγή: Τα τελευταία δύο χρόνια παρατηρείται μείωση της προσέλευσης του κοινού στις συναυλίες μεσαίων ονομάτων από το εξωτερικό και παράλληλη (συνακόλουθη) μείωση και του αριθμού τέτοιων διοργανώσεων. Οι εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών έχουν (κατά ένα μεγάλο μέρος) περιοριστεί σε ελάχιστες και σίγουρες μετακλήσεις δοκιμασμένων ονομάτων από προηγούμενες δεκαετίες, με established φήμη εδώ. Από την άλλη, ο κόσμος παραθέτει ως δικαιολογία για την αποχή την ετήσια μεγάλη άνοδο των τιμών στα εισιτήρια, τις μη ικανοποιητικές παροχές κ.α.<br />Αντικείμενο: Πολιτικές μετακλήσεων ονομάτων και τιμολόγησης κάθε συναυλιακής. Ενα εισιτήριο κοστίζει πολύ πιο ακριβά στην Ελλάδα σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης και, αν ναι, γιατί; Ο ρόλος της γεωγραφικής μας θέσης, ο ρόλος των διοργανωτών και του ανταγωνισμού που αναπτύσσουν στις τιμές. Υπάρχει κορεσμός από πλευράς του κοινού (π.χ. φέτος σημειώνεται δραματική μείωση ακόμα και στις metal συναυλίες που παραδοσιακά είχαν το –πιστό- κοινό τους); Τα ελληνικά festival πόσο υπολείπονται σε σχέση με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά; Αποτελούν πόλο έλξης για τις γειτονικές χώρες (και άρα μαζικού συναλλάγματος) και πως μπορεί να γίνει αυτό; Είναι εφικτή η διοργάνωση ενός festival που θα προσελκύσει χιλιάδες κόσμο από τα Βαλκάνια; Γιατί γίνονται ελάχιστες ως μηδαμινές μετακλήσεις pop stars απο το εξωτερικό; Case studies επιτυχιών και αποτυχιών και η ιδιαιτερη φυσιογνωμία του ελληνικού κοινού. Παραδείγματα χωρών με συναυλιακή παιδεία και επιτυχημένες διεθνείς οργανώσεις. Ο ρόλος της Πολιτείας.<br />Target Group: Β, Γ, Δ, Ε, Ζ<br />Δυνητικοί καλεσμένοι: Panel για πρώτη φορά με τους προέδρους των εταιριών διοργάνωσης συναυλιών σε ένα τραπέζι (λ.χ. Didi Music, Astra, Άνωση). Ενδεχομένως και με εκπροσώπους προϊόντων που παραδοσιακά επενδύουν στη μουσική μέσω sponsoring.<br /><br /><strong>Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ: ΟΥΤΟΠΙΑ ή ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ;<br /></strong>Εισαγωγή: Παρά την έξαρση της world music κουλτούρας διεθνώς και την εμπορική απήχησή της, η ελληνική μουσική εξακολουθεί να είναι σε πολύ μικρό βαθμό εξαγώγιμο προϊον. Πέρα από κάποιες σποραδικές επιτυχίες dance hits με λίγο από σύγχρονο λαϊκό χρώμα, αλλά και κάποιες standard μονάδες σε μικρή κλίμακα, η ελληνική μουσική βιομηχανία δεν έχει καταφέρει να εξάγει κάτι μαζικά και αναγνωρίσιμα στο ευρωπαϊκό ή διεθνές κοινό τα τελευταία χρόνια. Επιπλεον, ακόμα και στο χώρο της φρέσκιας, αγγλόφωνης pop/rock σκηνής, που θα μπορούσε να βρεί πιο πρόσφορο έδαφος σε μια διεθνή αγορά, τα πράγματα εξακολουθούν να είναι πολύ δύσκολα. Αντιθέτως πολλές μικρές ευρωπαϊκές χώρες εχουν αναπτύξει μουσικές, group και σκηνές που ξεφεύγουν από τα στενά τους όρια και γίνονται γνωστά διεθνώς<br />Αντικείμενο: Είναι στις προτεραιότητες της ελληνικής δισκογραφίας η εξαγωγή μουσικής; Τι προσπάθεις έχουν γίνει και ποια τα προβλήματα. Ποια η ευθύνη και των ίδιων των μουσικών ή οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Το καθεστώς άλλων χωρών (λ.χ. Καναδάς στον οποίο επιδοτούνται group ή Αγγλίας που μέσω του British Council επιδοτούνται συναυλίες) και οι προτεραιότητες της Πολιτείας. Τι ωφέλη προκύπτουν από την εξαγωγή (πέραν των οικονομικών); Πως εκμεταλλεύτηκε η χώρα ή η εγχώρια δισκογραφία τις σποραδικές επιτυχίες (λ.χ. πρωτιά στη Eurovision). Στρατηγικές και case studies άλλων χωρών και η επίδρασή τους στον περιορισμό της κρίσης.<br />Target Group: Α, Γ, Ε, ΣΤ, Ζ<br />Δυνητικοί καλεσμένοι: Διευθύνοντες σύμβουλοι δισκογραφικών, καλλιτέχνες που έκαναν το εγχείρημα, Υπουργείο Πολιτισμού, εκπρόσωποι ενώσεων μουσικών.<br /><br /><strong>ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ:</strong> Πολυσυλλεκτικότητα – ανάγκη ή σημάδι κρίσης; Καλλιτέχνες – control freaks.Points:- Τάσεις δημιουργίας ελληνικών άλμπουμ: Η πολυσυλλεκτικότητα δημιουργών και ειδών (βλ. Τελευταία άλμπουμ Πρωτοψάλτη, Αρβανιτάκη) σε ένα ελληνικό άλμπουμ είναι σύγχρονη ανάγκη ή σημάδι κρίσης; Το άλμπουμ ακόμα και μεγάλων καλλιτεχνών εξυπηρετούν πλέον τις ανάγκες του ραδιοφώνου και των μεμονωμένων τραγουδιών που απαιτεί; Το σύγχρονο άλμπουμ λειτουργεί περισσότερο ως συλλογή τραγουδιών και λιγότερο με την αυθεντική του έννοια, δηλαδή ως μία αισθητική ενότητα; Οι γνώμες των καλλιτεχνών και των παραγωγών.- Τραγουδοποιοί control-freaks: Μιχάλης Χατζηγιάννης, Φοίβος Δεληβοριάς, Μανώλης Φάμελλος, Δημήτρης Κοργιαλάς κ.α. Μια ολόκληρη γενιά δημιουργών που εμπλέκεται και ελέγχει όλα τα στάδια της μουσικής της, από τη δημιουργία ως την ηχογράφηση και την παραγωγή της, ακόμα ίσως και το image. Η εμπειρία τους σε σχέση με το προϊόν τους, αλλά και σε σχέση με τους ανθρώπους και τις δομές της δισκογραφίας, ο τρόπος λειτουργίας τους, οι γνώσεις που απαιτούνται.<br />Target Group: Α, Γ, Ε, ΣΤ, Ζ<br />Δυνητικοί καλεσμένοι: Καλλιτέχνες (λχ Μιχάλης Χατζηγιάννης), παραγωγοί, δισκογραφικές.<br /><br /><strong>ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ: ΑΠΟ 4 ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΠΛΕΥΡΕΣ<br />Α’ οπτική<br /></strong>Σύνδεση brands με συγκεκριμένα είδη μουσικής<br />Εισαγωγή: Η επιλογή του μουσικού (και άρα γενικότερου) target group με το οποίο θα ταυτιστεί ένα προϊον. Ιδιαίτερα σε όσα προϊόντα έχουν να κάνουν με διασκέδαση (λ.χ. ποτά), τα brands επιλέγουν είδη μουσικής (λχ το Gordons το R&B, η Haig τη Jazz) που αλλάζουν από καιρό σε καιρό, ανάλογα με το προφίλ που θέλουν να δείξουν για να πλησιάσουν το ανάλογο κοινό.Αντικείμενο: Με απλά λόγια και στοιχεία πως γίνεται η επιλογή ειδών μουσικής για τα brands.Δυνητικοί καλεσμένοι: Διευθύνων Σύμβουλος Diageo (Johnny Walker, Gordons, Jose Cuervo, Ursus, Haig κ.α.)<br /><strong>Β’ οπτική<br /></strong>Σύνδεση brands με συγκεκριμένους καλλιτέχνες<br />Αντικείμενο: Η παγκόσμια συρρίκνωση των καμπανιων που συνδέουν ένα καλλιτέχνη με ένα προϊον. Τυχαίο –πρόσκαιρο- φαινόμενο ή τάση; Πόσο αποδοτική είναι και τι –μετρήσιμα- ωφέλη προσφέρει στα προϊοντα.<br /><strong>Γ’ οπτική</strong><br />Επένδυση brands στα μουσικά ΜΜΕ (τηλεοπτικά κανάλια, ραδιόφωνικές εκπομπές, περιοδικά) και ωφέλη<br /><strong>Δ’ οπτική</strong><br />Επιλογή μουσικής επένδυσης ενός spot: Για ποιο λόγο επιλέγονται όλο και περισσότερο σύγχρονα βρετανικά ή αμερικάνικα rock κομμάτια; Ο αντίκτυπος στις πωλήσεις και την αναγνωρισιμότητα των κομματιών και των group που επιλέγονται.<br />Target Group: Α, Γ, Δ, Ε, Ζ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114327845300042780?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1142032875799445112006-03-11T01:19:00.000+02:002006-03-11T01:21:15.816+02:00<strong><span style="font-size:130%;">Tα ΜΜΕ ίσως σε ξέρουν καλύτερα απ΄ο,τι εσύ.<br /></span></strong><br />Σχεδόν κάθε μορφή σύγχρονης επικοινωνίας τύπου ΜΜΕ, ακόμα και η πιο "ποιοτική" ή ανεξάρτητη, λειτουργεί με τους ίδιους κανόνες. Διαρκώς οι πάντες αναζητούν τα νέα trends και δεν θα πρέπει να μας κάνει εντύπωση η μανία ξαφνικά για την παρουσίαση και την ενσωμάτωση των μπλογκεράδων στα παραδοσιακά μέσα. Ομοίως με όλες τις περίεργες κατηγορίες ημι-δημοσιότητας (πάντα δημοσιοποιείται από τα μέσα ό,τι δεν απειλεί την ύπαρξή τους, ό,τι δεν έχει τη δύναμη να πειράξει την διαφημιστική πίτα τους κατά 0,00001%), αυτή εδώ παρουσιάζει τεράστιο ενδιαφέρον από την άποψη της εικόνας που αποκομίζει το μέσο, αλλά και της γενικότερης πενίας και της συνακόλουθης απροθυμίας να πληρώσει τις πένες-φίρμες. Στα μίτινγκ των περισσότερων εντύπων αυτό το διάστημα εγκρίνεται σωρηδόν η στήλη blogs με υποσημείωση SOS για να προλάβουμε τους ανταγωνιστές μας, ενώ πέραν της στήλης υπάρχει φυσικά το φασόν θέμα "για ποιο λόγο τα blogs είναι trend στην εποχή μας" ή τα εναλλακτικά "ποιοι είναι οι διάσημοι bloggers" ή "ποιοι διάσημοι έχουν blogs" και πάει λέγοντας. Το πραγματικό ενδιαφέρον, βέβαια, τις περισσότερες φορές δεν φτάνει ποτέ σε επίπεδο αρχισυντάκτη, με την έννοια ότι υπάρχει κάποιος "σχετικός" που συνήθως θα αναπαράξει την ίδια πληροφορία -το πολύ πολύ να αναδημοσιεύσει και ένα κείμενο. Εξαίρεση δεν αποτελούμε ούτε κι εμείς, σε ένα από τα portals μας εντάξαμε τη στήλη blogs και έχει ο Θεός, το νέο μας περιοδικό (βγαίνει Απρίλιο) έχει στήλη blogs όπου φυσικά παρουσιάζουμε τον πιτσιρίκο ως διάσημο blogger, ο οποίος παρά την τεράστια επιτυχία του παραμένει προσγειωμένος, down to earth, καθημερινά πρωτότυπος και δε συμμαζεύεται (όχι, δεν είναι ειρωνικό το κείμενο) και αναπαράγουμε κι εμείς προσδωκώντας οχι ανάσταση νεκρών, αλλά μια ψευτοταύτιση με αυτό που συμβαίνει τώρα, με τον ίδιο τρόπο που το βρετανικό γκρουπ που εκθειάσαμε πέρσι, φέτος δεν θυμόμαστε ούτε τη μουσική παίζει.<br /><br />Είναι λοιπόν οι bloggers αναλώσιμοι για μας; Σε καμία περίπτωση: ανάμεσά τους βρίσκεις ανθρώπους με απίστευτο επίπεδο και ποτάμια σκέψεων για να χαθείς. Και η όλη επιφανειακή ενασχόληση των "απ'έξω" μόνο καλό κάνει, αφού τα όρια προβολής ενός blog είναι εξαιρετικά πεπερασμένα μέσα στο χάος του web - εδώ είναι πεπερασμένα και για ειδικά portals με μπάτζετ και δύναμη. Και είναι πραγματικά αδικία εκατοντάδες κείμενα καθημερινά να τα διαβάζει ένα απειροελάχιστον ποσοστό σε σχέση με τα σκουπίδια μιας εφημερίδας και ειδικά τώρα που οι κάτοχοί τους είναι στα ντουζένια τους και δεν έχουν κουραστεί.<br /><br /><strong>Αναλώσιμοι είναι για τα ΜΜΕ</strong> και ειδικά αν και οι ίδιοι έχουν μπει σ' αυτό το <em>ξεγελαστικό</em> trip είναι οι καλύτεροι πελάτες, όσο κι αν κάποιος θεωρεί τον εαυτό του δυνατότερο από τα τεράστια στόματά τους (κι αυτό σε κάνουν φυσικά να πιστέψεις).<br /><br />Και μην ξεχνάμε επίσης ότι δεν είναι τυχαίο που πάντα το trend των ΜΜΕ σχετίζεται με μεμονωμένα πρόσωπα, με τον ίδιο τρόπο που για να παρουσιάσει κάποτε ένα περιοδικό το site σου, έπρεπε να εστιάσει κυρίως σε σένα (συνέντευξη, φωτογραφία), παρά στο ίδιο το αντικείμενό σου.<br /><br /><strong>Βλέπεις, τα ΜΜΕ ίσως σε ξέρουν καλύτερα απ΄ο,τι εσύ.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114203287579944511?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1141059589514872452006-02-27T18:23:00.000+02:002006-03-11T01:28:25.743+02:00<strong><span style="font-size:130%;">Οι χθεσινοί bloggers...</span></strong><br /><br />Σε όλες τις φάσεις της ενασχόλησής μου με το internet ήμουν πάντα ο τελευταίος των πρώτων στην είσοδό μου. Κάτι η τύχη, κάτι το ψάξιμο, κάτι η επήρεια στο hype της έγγραφης επικοινωνίας -σε οποιαδήποτέ της μορφή-, εξασκούσαν πάνω μου μια κολλητική μαγεία, τόσο που ό,τι ζούσα έξω κουβαλούσε πάντα με θυμό κι ενθουσιασμό και το μέσα... Θέλω να πω ότι λέγοντας σήμερα ότι πρόλαβα την προ-internet εποχή, με τις bbs και βάζοντας και ολίγη από νοσταλγία, μπορεί να μοιάζω με παππού δεινόσαυρο για τις ταχύτητες που όλο αυτό το πράγμα που λέγεται internet, εξελίσσεται πλέον. Κι όμως, όταν μπήκα ήμουν σαφώς, ρητώς και με ταμπέλα "ο τελευταίος". Κάτι σαν το στρατό. Κι όμως και πάλι, δεν είμαι παρά ένας newbie, αυτή τη φορά στα blogs και το χαίρομαι υπέρ του δέοντος, αψηφώντας και λίγο το deja-vu που αναπόφευκτα έρχεται. Είμαι από εκείνους που αγχώνεται μην καταλήξουν σαν κι αυτούς που "αναπολούν το παρελθόν"...<br /><br />Παρόλα αυτά είναι ωραίο να βλέπεις την κάθε μικρή (μετ)εξέλιξη σαν ένα κύκλο, ακριβώς όπως αντιλαμβάνεσαι ότι ο έρωτας έχει αρχή, μέση και τέλος. Μπορεί να μπεις και στη λούμπα να μαντέψεις που θα καταλήξουν όλοι αυτοί οι "διάσημοι" ή "άσημοι" bloggers, ακριβώς όπως είδες τους προκατόχους τους στις προηγούμενες παρόμοιες μορφές επικοινωνίας. Το σύστημα είναι έτοιμο να τους ξεζουμίσει, να βάλει στήλη blogs σε κάθε portal και περιοδικό, να βρει τους φεημσοτίτες του δικού του κόσμου. Και καλά θα κάνει, βέβαια, αφού παράλληλα με όλο το πανηγύρι, αυτό που θα προβάλλεται δεν θα είναι παρά ο λόγος και μάλιστα ο πολύ συγκροτημένος λόγος, σε συνθήκες σκληρού ανταγωνισμού. Μας χαλάει; Καθόλου.<br /><br />Πριν 12 χρόνια έγινα για πρώτη φορά μέλος μιας online κοινότητας που είχε πολλά από τα χαρακτηριστικά ενός blog. Οι συμμετέχοντες είχαν μοναδική υπόσταση (για να μην το πω "επωνυμία") και υπήρχε απόλυτη προστασία από την ανωνυμία (κάτι που μπορείς να το απαιτήσεις και σήμερα στα blogs), ο καθείς άνοιγε μια διάσκεψη με ένα συγκεκριμένο θέμα η οποία σχεδόν πάντα ξεπερνούσε την επίφαση και σε μέγεθος και σε ουσία και απλώς άφηνε τους χαρακτήρες να ξεδιπλωθούν. Ανάμεσα στις διασκέψεις, στα συγκεκριμένα "σπίτια" όπου ο καθείς μπαινόβγαινε αφήνοντας τα σχόλιά του και ξοδεύοντας άπειρες ώρες από τη ζωή του, διέκρινες τον εξυπνάκια με τις ατάκες που λίγοι μπορούν να κοντράρουν, τον χιουμορίστα που επίσης δεν έπιανες από πουθενά αλλά τον χαιρόσουν (εκτός κι αν σοβαρευόταν), τον κομπλεξικό που ταυτιζόταν κυρίως με την εναντίωση σε κάποιον δημοφιλή -με την έννοια του πρώτου του χωριού, βέβαια. Έβρισκες δημοφιλή πρόσωπα σε μια στενή κοινωνία, στο μικρόκοσμο που όμως έφτανε τα 2.000 άτομα. Ένας τέτοιος χώρος ήταν η BBS (Bulletin Board system) της Compulink. Όπως κι εδώ, οι φωτογραφίες είχαν ελάχιστη σημασία μπροστά στο λόγο (για την ακρίβεια δεν υπήρχαν καν). Ο κόσμος έμπαινε με ένα modem στον κόμβο της πόλης που βρισκόταν και ξόδευε 2-3 ώρες από την ημερήσια ζωή του διαβάζοντας εκατοντάδες μηνύματα. Μια διάσκεψή όπως η δική μου τότε (με την ονομασία 'mallia'!?!) μπορούσε να έχει ακόμα και 500 μηνύματα την ημέρα, παράλληλα με τo βασικό chat που εβρισκε τους ανθρώπους να μιλάνε πολύ ζεστά, να γνωρίζονται, να κανονίζουν εξόδους, να ερωτεύονται.<br /><br />Ο κόσμος; Άνθρωποι που πάσχιζαν να ξεχωρίσουν (είτε το αντιλαμβάνονταν, είτε όχι), αλλά και άνθρωποι γνωστοί με τον τρόπο που η πραγματικότητά μας τους κάνει (γνωστός λοιπόν ήταν και ο Χάρρυ Κλυνν ας πούμε, αλλά και ο Ματθαίος Γιαννούλης)... Και λίγο πριν καλά καλά ξεφύγω από τη ρετσινιά του newbie, είχα κι εγώ γίνει ο παλιός, ο μαϊντανός των διασκέψεων με μια κομμουνιστική αντίληψη προστασίας των αδυνάτων και ολίγον από Ρομπέν των Δασών, αλλά και κατακρεουργήματος με λόγο όσων την έχουν δει και άλλα πολλά (καλά) γραφικά. Μέσα σ' αυτή την κοινωνία (του λόγου πρωτίστως) αναγνωρίζω πολλά σημάδια του εαυτού μου κάμποσα χρόνια μετά, αλλά ταυτόχρονα αναγνωρίζω και τις μετέπειτα φάσεις μου/μας. Τις bbs διαδέχθηκαν τα newsgroups, οι προσωπικές σελίδες στο web, πολλές από τις οποίες έγιναν ακόμα και μεγάλα portals, τα forums και τώρα τα blogs, παρέα με όλους τους χαρακτήρες που ανακυκλώνονται τόσο διαφορετικά που δεν σε κάνουν να ξενερώνεις ποτέ (όπως -πάλι- και ο έρωτας ως αξία). Οι τότε 'πρώτοι' έχουν γίνει τώρα μια χούφτα ανθρώπων που έχει απλωθεί τόσο πλαδαρά στην κοινωνία και τα πόστα της, και σε υψηλά πόστα, που σαν μάζα δεν έχουν καμία σημασία. Από διευθυντές περιοδικών και δημοσιογράφοι ως τεχνικοί ή managers στη Microsoft. Από ιδιοκτήτες μετέπειτα μεγάλων portals (ακόμα και του εξωτερικού), ως επαγγελματίες γνώστες των forums ή εν τέλει, αιώνιοι αργόσχολοι.<br /><br />Τα νούμερα δεν έχουν πολυαλλάξει όταν αναφερόμαστε στην αρχή, στο σκάσιμο μιας κατάστασης. Οι σημερινοί bloggers πόσοι περισσότεροι να είναι από τους τότε. Πόσο πολύ μπορεί να διαφέρει το σκάσιμο που (επ)έρχεται με την έλευση κάθε πικραμένου και τα δήθεν παράπονα των παλιών και τη νοσταλγία για "εκείνες τις εποχές" (των δύο χρόνων πίσω, δηλαδή, στην καλύτερη περίπτωση κάθε φορά). Πόσο μη μαϊντανοί να μη γίνουν οι (ταλαντούχοι) φιλόδοξοι. Πόσο γνωστοί να μη γίνουν οι (ατάλαντοι) αργόσχολοι - επιμένοντες. Πόσο να μην δουν φως και να μη μπουν οι επιφανείς, αναγνωρίζοντας την αρχική σπίθα που τους έκανε ν'αρχίσουν να ασχολούνται με το ρημάδι το γραπτό λόγο και την σύνθετη επικοινωνία σε όλες τις μορφές της. Πόσο να μη θαυμάζεις απερίσκεπτα τους ανεξάντλήτους, σκεφτόμενος ότι αυτό δεν είναι ουτοπία. Πόσο να μη φλερτάρεις, να μην ψυχαναλύεσαι, να μη χτυπάς πόρτες που ανοίγουν άλλες πόρτες που ούτε καν μπορείς να ελέγξεις. Πόσο να μην αφήνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου αραδιασμένο, διαθέσιμο...<br /><br />Παρόλα αυτά, κάθε φορά, αν και τελευταίος στο παιχνίδι (γιατι δεν ανακάλυψα τις bbs πρώτος, αλλά μάλλον από τους τελευταίους) απολαμβάνω πλήρως την φάση της κορύφωσης. Και δε θέλω να βάλω παρατατικό, για μένα είναι ενικός, ένα διαρκές παιχνίδι. Είδα κι εγώ φως ξανά. Εκεί. Εκεί που αναρωτιέσαι τί θα γινει με όλους αυτούς που ξαφνικά αφορούν όλο και περισσότερους. Εκεί που (ξανα)μπαίνεις ταπεινά και μικρός και άσημος για να γράψεις τελικά ξανά ένα κείμενο που να αφορά λίγους και συγκεκριμένους. Καταλαβαίνεις ξανά την αξία μιας πιο κοντρολαρισμένης επικοινωνίας και όχι 1 to N, όπως μπορείς να έχεις στο site που διαβάζουν χιλιάδες άτομα την ημέρα ή στο περιοδικό. Και το βασικό συμπέρασμα; Μπορεί να χάνεις τον αρχικό στόχο κι αυτό αρχικά μπορεί να σε βοηθά να τεντώσεις τις φιλοδοξίες σου, αλλά ψαρώνεις με το hype του πιο απλού, άμεσου, κοντινού, μικρού και τελικά ο μοναχικός δρόμος σε ελκύει. Μοναχικός με την έννοια της προσωπικής και όχι της ομαδικής επαφής η οποία σιγα σιγά επέρχεται από τις προτάσεις για μεγαλύτερα, ομαδικά πράγματα και σε ξανακάνει αδιάφορο. Και, ναι, εξακολουθώ να θέλω να κατακτήσω τον κόσμο με την ίδια παιδική αφέλεια, αλλά διακρίνω πλέον τη διαφορά του χόμπι με το και καλά χόμπι-επάγγελμα. Καμία σχέση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-114105958951487245?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1139352954068771472006-02-08T00:52:00.000+02:002006-02-08T00:55:54.070+02:00<strong><span style="font-size:130%;">Να πίνω ή να μην πίνω;</span></strong><br /><br />Να πίνεις γλυκιά μου.<br /><br />- Για να μη μας κοιτάς από κοινωνιολογική άποψη, λες και είμαστε εξωγήινοι.<br />- Για να μη μας λες "έχεις πιει", κι όχι το φυσιολογικό "δε γουστάρω τη μαλακία που είπες".<br />- Για να μη χορεύεις τόσο εξόφθαλμα τσαχπίνικα, λες και είμαστε ο καθρέφτης.<br />- Για να δούμε τα μάτια σου λίγο υγρά και διψασμένα.<br />- Για να μην αισθανόμαστε ότι τελειώνει το 8ωρό σου και ή πρέπει να πληρώσουμε υπερωρίες ή να σε στείλουμε στο σπίτι σου.<br />- Για να μην πληρώνεις επιτέλους χωρις να πίνεις.<br />- Για να μην ακούς: να νιώθεις, να κοζάρεις και ν'αρπάζεις...<br />- Για να 'χεις και κάτι που να μη θυμάσαι.<br />- Για να 'χεις και κάτι που θα θυμάσαι.<br />- Για να ανέβουν λίγο οι παλμοί, τα χρώματα και οι αισθήσεις μπας και αλλάξει αυτό το ντεκαβλέ πρόσωπο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-113935295406877147?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1139351988468290322006-02-08T00:38:00.000+02:002006-02-08T00:42:31.976+02:00<strong><span style="font-size:130%;">Στο πανί ή στην καρέκλα;</span></strong><br /><br />Και το 'λεγα εδώ και καιρό: πρέπει να απομακρυνθούμε από τα standard μέρη διασκέδασης, ακόμα κι αν χρειαστεί να συναντήσουμε αδιάφορες τρασαδούρες, θα τις ξεπεράσουμε γρήγορα με το νευρικό μηχανισμό αλλαγων που διαθέτουμε. Η επιβράβευση είναι σχεδόν κινηματογραφική και στο πιο περίεργο κι απρόβλεπτο μέρος του κόσμου. Όλο το εναλλακτικό ρόστερ στο πιο απίθανο μαγαζί με τα κλισέ να μοιάζουν απίστευτα σαν οφθαλμαπάτη, τις γκόμενες με ό,τι διαθέτουν έξω, το μετρ-γνωστό να εισπράττει από τα χαμόγελα ικανοποίησής μας ό,τι δεν εισπράττει σε χρήματα από το μαγαζί, τη μουσική να είναι λες γραμμένη σε 3-4 διαφορετικές βερσιόν γιατί ο dj βαριέται και μίξη να κάνει, τις πόρσε έξω από την πόρτα ώστε να χρειάζεται να πηδάς άλμα επί κοντώ την εξάτμιση και πάει λέγοντας. Αυτή είναι η μία πλευρά. Η άλλη είναι το παραμύθι στο οποίο μπαίνεις ομαδικώς. Κανα δυο ξενέρωτες γκόμενες κι ένας καλοδιατηρημένος λέλος επιμένουν με ηλίθια χαμόγελα αμηχανίας κι ένα λιβάνι στο ποτό να δείχνουν ότι διασκεδάζουν, αλλά μοιάζουν σαν τη μύγα μεσ' το γάλα. Γιατί όλοι οι υπόλοιποι πρωταγωνιστούν, παρακολουθούν, ζηλεύουν, παίρνουν μάτι, συμμετέχουν, ξεπατηκώνουν κινήσεις, καπνίζουν τον Παπαστράτο. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς ακινητοποιούνται σε κάτι αεικίνητο χωρίς ιδιαίτερο λόγο και αιτία. Οτιδήποτε κι αν έχει εισβάλλει στα κύτταρά τους παρακολουθούν με μια ευδαιμονική νευρικότητα όλο τον κόσμο γύρω τους σε (με) μία εκγήγορση. Μάτια κοιτούν αδηφάγα, στόματα που πίνουν από γοβάκια, στόματα που δεν ενώνονται από καπρίτσιο κι άλλα που δαγκώνονται με πάθος, υποσχέσεις στα βυζιά, διεκδίκηση σα να είναι η τελευταία στιγμή, συγκίνηση μετά προκλησεως και καληνύχτα με ένα διαρκές χαμόγελο. Στο τέλος τα ζεις όλα, κι ας σου λένε ότι δεν έζησες τίποτα απ' όλα αυτά. Γιατί είσαι εντός της σκηνής, όχι καθισμένος σε μια καρέκλα να βλέπεις το πανί. Αυτά τα Σάββατα μου κάνουν το σαββατοκύριακο λίγο, μερικές ώρες έκρηξης ανάμεσα σε χειμερία νάρκη προετοιμασίας και hangover. Το πιο περίεργο είναι ότι ακόμα και η εβδομάδα ενδιάμεσα μοιάζει λίγη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-113935198846829032?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1139350177373379392006-02-08T00:07:00.000+02:002006-02-08T00:42:56.186+02:00<strong><span style="font-size:130%;">Άδραξε τη νύχτα!</span></strong><br /><br />Ομολογώ ότι το μπλογκ μου έχει αραχνιάσει, το ίδιο και κάποιες επαναλαμβανόμενες σκέψεις στο μυαλό μου. Διαρκώς ερωτήματα και διλήμματα. Σε νέα λούκια μπλέκεις για να αδράξεις τί; Πόλεμος με το χρόνο κυριολεκτικά, να κάνουμε αυτό κι εκείνο, κι αν έχεις και υπηρέτες στη ζωή σου τους ανθρώπους που σ'αγαπάνε (ώστε να ξεπληρώσουν πλέον το ότι τόσα χρόνια έκανες ότι έκανες αβοήθητος) για να σου φτιάχνουν το νέο σου σπίτι, θα βρείς ακόμα περισσότερο χρόνο για να κλείνει η μέρα με νέα σχέδια που δεν μπορείς να πραγματοποιήσεις. Σε λίγες μέρες φτάνω τα -άντα (19 του μήνα), προφανώς είναι κι αυτή μια άμυνα ώστε να περάσει απαρατήρητο (άλλωστε είσαι τόσο μικρός: και γαμώ τις άμυνες); Λοιπόν, ξεκινάω και τσοντοπεριοδικό, ιδέα που, αφού υιοθέτησα, θα αναλύσω κάποιες ώρες στη σκιά κάποιου ονείρου, μη χάσουμε φαιά ουσία και χρόνο από τον πρωινό διαγωνισμό...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-113935017737337939?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1138424696383317372006-01-28T07:01:00.000+02:002006-01-28T07:04:56.393+02:00Εγραψα το τραγούδι... αλλά ποιος σκυλ-boy θα το πει;<br /><br />Κι εσύ μου λες<br />να γίνει στάχτυ<br />ό,τι μας πνίγει<br />και αφορμές<br />να μην ξυπναει<br />μη μας τυλίγει<br /><br />Κι εσύ μου λες<br />το δάκρυ τέλος<br />αέρας να γίνει<br />σε δάνεικο<br />ξένο κρεβάτι<br />πάντα να μείνει<br /><br />Κι αν χωρίσαμε για λίγο<br />κι αν σου είπα πως θα φύγω<br />κι αν παγώσαμε το χρόνο<br />κι αν θυμώσαμε με πόνο<br />κι αν με κοίταξες στα μάτια<br />κι αν γεμίσαμε με δάκρυα<br />κι αν τα κάναμε όλα χάλια<br />είμαι πάλι εδώ...<br /><br />...Να σ' αγαπώ<br />σ' όλο τον κόσμο να μιλάω για μας τους δυο<br />να μην υπάρχει μέρα που να μη σε δω<br />νύχτα που τόλμησα να μη σ' ονειρευτώ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-113842469638331737?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1138307024673876152006-01-26T22:18:00.000+02:002006-01-26T22:27:08.103+02:00<span style="font-size:130%;">Αδυναμία συγκέντρωσης...</span><br /><br />Πίσω η καρέκλα, κάτω το τσιγάρο, συναντιούνται... χίλια κομμάτια στο πάτωμα, αίσθηση ανατριχίλας. Ξανά και ξανά το ίδιο τραγούδι για την απαραίτητη αίσθηση οικείου, τίποτα να μην παγώνει και τίποτα να μην κινείται. Σκέψεις που περιφέρονται νωχελικά κι αόριστα. Αναστάτωση, ηρεμία... Στοιχειωμένη σαν κραυγή η ίδια λέξη απορίας. Βάλε φωτιά...<br /><br />[τί χρήσεις μπορείς να έχεις; ούτε που φαντάζεσαι...]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-113830702467387615?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1136807268819456982006-01-09T13:46:00.000+02:002006-01-09T13:47:48.826+02:00<strong><span style="font-size:130%;">Είδα το θάνατό μου</span></strong><br /><br />Σε μια από τις στιγμές απίστευτης υπερέντασης, ο οργανισμός μου έπαιξε το χειρότερο παιχνίδι: είδα και έζησα το θάνατό μου. Σημειώθηκε σήμερα, στις 8.30 και προσπαθώ να επιβεβαιώσω αν πρόκειται για κάποιο λάθος της φύσης η αίσθηση αυτή ότι κάθομαι στον ίδιο χώρο και γράφω στο blog μου. Μπορεί να ακούγεται ως σενάριο ταινίας όπου εγώ κάνω τον μη συνειδητοποιημένο πεθαμένο, αλλά πιο πειστικό σενάριο δε θα μπορούσε να στήσει το σατανικά σκηνοθετικό μυαλό μου. Μετά από μία νύχτα - insomnia, όπου στριφογυρνάω στο κρεβάτι και κάποιες ταχυπαλμίες, επιτέλους με παίρνει ο ύπνος για να ξαναβρεθώ πάλι (virtually) στον κόσμο των ξύπνιων. Σα να μην πέρασε ούτε ένα λεπτό και με πλήρεις τις αισθήσεις (ακόμα και τις ακοής) στέλνω μήνυμα σε αγαπημένο φίλο - φαρμακοποιό ζητώντας του επειγόντως lexotanil ή οτιδήποτε... Η ώρα περνάει και το lex αργεί... Εκείνη την ώρα έρχεται η μητέρα μου, με βλέπει σε κρίση πανικού και έτοιμο για εγκεφαλικό και δεν ξέρει πως να αντιδράσει... Μ' αγκαλιάζει και νιώθω να σβήνω... Χάνω σιγά σιγά την ακοή μου και εκείνη την ώρα αυτό φαντάζει ως το πιο φρικιαστικό πράγμα που έχω ζήσει. Οι λέξεις που μπορώ να πω είναι μετρημένες, τόσο που προσπαθώ να σκεφτώ ποια να ξεστομίσω. Δεν περνάει όλη η ζωή μου, μόνο ένα αίσθημα αδικίας. Κανένα περιθώριο αντίδρασης, έχω αποδεχθεί αυτό που θα γίνει και για λίγα δέκατα λυπάμαι. Δίνω το ΟΚ για να φύγω στον άλλο κόσμο μη μπορώντας να κρατήσω με νύχια και με δόντια κάτι που είναι τόσο ολοφάνερο ως προς την εξέλιξή του. Ξυπνάω... Ανακούφιση ανέλπιστη, αλλά τρέμω... Δεν έχω συνέλθει, ούτε πρόκειται να συνέλθω σύντομα. Ενα lexotanil, ύπνος για λίγες ώρες και τώρα πλέον ο εφιάλτης ζει και ξαναζεί σε όλη του την ένταση... Παρεμπιπτόντως, ψάχνω αυτό το τσαφ που έχει αλλάξει κάποια πράγματα, με την επαναφορά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-113680726881945698?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1136503958398687712006-01-06T01:25:00.000+02:002006-01-06T01:32:38.413+02:00<strong><span style="font-size:130%;">Μετά από τη βροχή...</span></strong><br /><br /><strong><em><span style="font-size:130%;">[Μεσημέρι]</span></em></strong><br /><br />Διακοπές χωρίς (πολλή) κρεπάλη σημαίνει: η μέρα κομμένη σε meetings (αυτές είναι οι σχιζοφρενικές μπερμαντιές σου αν έχεις βρει νέο παιχνιδάκι), βόλτες στα μαγαζιά και ατέλειωτο διάβασμα blogs... Και λες καμιά φορά, έχει πολύ πλάκα μια αστραφτερή, στιγμιαία σκέψη (πχ. <em>δεν το κλείνουμε για μια βδομάδα</em>;) του <strong>όχι και τόσο</strong> ανεπτυγμένου αισθητηρίου άμεσων αποφάσεων που έχεις, να σε βρει τόσο απροετοίμαστο για να τη χαρείς που να καταλήγεις να τη χαίρεσαι γιατί ακριβώς δεν προγραμμάτισες τίποτα. Και δεν σου έλειψε τίποτα. Φίλοι, συνεργάτες, δουλειές, baby, βόλτες, dvd στο λάπτοπ σου για να μην τύχει και ξεκολλήσεις και μερικές κρεπάλες ψελλίζουν σύσσωμες ότι είσαι weekender όχι λόγω δουλειάς, αλλά γιατί... για δοκίμασε κι αλλιώς...<br /><br /><em><strong>"Χαρτί μέσα;"</strong><br />"Γραφής, σαφώς..."<br /><strong>"Να ρίξουμε και λίγο σαμουά μήπως;"</strong><br />"Το γελάς; Θέλει το πράγμα και λίγη κ [σσ. εδώ οι Ε. όλου του κόσμου βάζουν μια λέξη που τελειώνει σε -ούρα]... Βάλε ένα τυπογραφικό με σαμουά ανάμεσα στο γραφής και θα δεις!"<br /><strong>"Μήπως την πατήσουμε πάλι με τις παγκόσμιες πρωτοτυπίες; Δυο διαφορετικά χαρτιά;"<br /></strong></em><br />[...]<br /><br />"Ναι, και χάνεται το δίκτυο στο κάτω μέρος του Metropolis, τι να κάνω;"<br /><br /><em><strong><span style="font-size:130%;">[Βράδυ]</span></strong><br /></em><br />Δύο πακέτα τσιγάρα, κάμποσα τηλέφωνα που δεν σήκωσα, κάμποσα cd που μισοάκουσα, κάμποση ηρεμία που καταχωρίστηκε στο κατάλληλο πεδίο για απόθεμα, ελάχιστα<br />προκλητικά ερεθίσματα μιας διαδικασίας ("εναντιοδρομία") που δυστυχώς όταν έρχεται πριόνιζει κάθε ευχάριστη διάθεση και με κολλάει. Η σημερινή μέρα είναι μια<br />μικρή κατάκτηση, είδηση ιερή. Και θα σκαρώσω -καθαρός- ένα βράδυ σερί με πλαστικά αστέρια, μόνος και offline, κάνοντας όσα δεν προβλεπόταν να κάνω, όσα δεν<br />έκανα την απρόβλεπτα όμορφα προβλέψιμη μέρα, ωσπου να κυλίσει πάνω μου η μέρα το πρώτο της αδιαπραγμάτευτο φως, την πιο ωραία της αχτίδα... Και με το ξημέρωμα, για<br />κάποιον θα είναι αργά, μα εδώ ο αέρας δεν θα έχει τελειώσει, θα έχει ανανεωθεί...<br /><br /><em><span style="font-size:85%;"><strong>Οι νύχτες μου χαμογελούν<br />Ποτίζουν με αίμα τον γλυκό μου πυρετό<br />Κι οι μέρες όλες με καλούν<br />Μέσα απ' το στόμα τους να πιώ το μυρωμένο τους αφρό </strong></span></em><br /><em><span style="font-size:85%;"><strong>κι όμως εγώ... </strong></span></em><br /><em><span style="font-size:85%;"><strong>Διψάω σαν ψάρι στο βυθό </strong></span></em><br /><em><span style="font-size:85%;"><strong>Κι ασφυκτιώ σα συννεφάκι<br />Μέσα στον καθαρό ουρανό...<br /></strong></span></em><br /><span style="font-family:arial;color:#ff0000;">...Αλληλογραφία, τηλέφωνο<br />BBS, Διάσκεψη, Chat<br />Newsgroups, Frontpage/προσωπικές σελίδες, Email<br />Forums, ICQ, IRC<br />Messenger, Blogs......<br /></span><strong>...Πρόχειρη καταγραφή...<br /><span style="font-size:130%;">Πέρασαν πόσα χρόνια...</span><br />Θα βρούμε άλλους τρόπους σήμερα το βράδυ...</strong><br /><br /><em>...Κι εγώ ψιθυρίζω<br />δικιά μου η χαρά<br />δικό μου το αίμα<br />δικός μου κι ο τρόμος<br />δεν είμαι μόνος,<br />δεν είμαι ο μόνος...</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-113650395839868771?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1136421776995664452006-01-05T02:39:00.000+02:002006-01-05T02:42:57.003+02:00<strong>Κακώς έψαξες το δια ταύτα...</strong><br /><br />Πως τα αμήχανα πρώτα λεπτά ενός δείπνου μεταλλάσσονται σε μια δυνατή οχλαγωγία, λίγες ώρες μετά. Όχι και εξωφρενικά παράλογο, όταν μερικοί άνθρωποι, με τη βοήθεια κρασιού και καλού φαγητού, επιδιώκουν ενστικτωδώς, αλλά και μανιωδώς, να βρουν το χιούμορ που τους ενώνει, πέρα από μία ματαιόδοξη, αλλά απόλυτα ηδονιστική ανταλλαγή μουσικών απόψεων που ήρθε κυριολεκτικά σαν σίφουνας για ένα εμβόλιμο μισάωρο. Τα είχε όλα το σημερινό τραπέζι μιας ομάδας που θα προσπαθήσω φέτος να γίνει ομάδα (γιατί σαφέστατα είναι μόνο για μαρκετίστικους λόγους), μόνο που την επόμενη φορά θα γίνει σε μικρότερους κύκλους απογαλακτισμένη από την υποψία ρόλων μπαμπά και παιδιών που απεχθάνομαι οικτρά. Μια ομάδα με ισότιμα μέλη που απλώς θα φέρει τον τίτλο των αβοπολιτών σαν αφορμή για ανακάλυψη της παρέας -κι αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά (και ήταν) με όλες τις υπόλοιπες, επαγγελματικές ομάδες που σχηματίστηκαν γύρω, γύρω, με αφορμή, ή εξ αιτίας της... Το μήνυμα (sms) ήταν σαφές, μα ήταν μόνο μια ιδέα από ένα μέλος: Να φάμε όλοι μαζί -συνέχεια με το να διασκεδάσουμε όλοι μαζί (έρχεται, προσεχώς), όλα αυτά αποστειρωμένα από βαρετούς ρόλους και από στεγανά χώρων. Όσοι έψαχναν την πραγματική αιτία, την έκπληξη ή οτιδήποτε άλλο, μάλλον έχασαν την ομορφιά ενός φαγοποτιού από ένα μπουλούκι ατόμων που σίγουρα δε βρίσκεται ακριβώς στη δυνατότητα να αναχθεί σε κάτι πέρα από αυτό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-113642177699566445?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1136284551121351892006-01-03T12:34:00.000+02:002006-01-03T12:35:51.130+02:00<strong><span style="font-size:130%;">Welcome to the club<br /></span></strong><br />Ο insomnia εφιάλτης δεν είναι τελικά παρά μια σατανική απόλαυση. Δεν έχεις παρά να ανακυκλώσεις μέσα σου σαδιστικά και με μαθηματική ακρίβεια όλα όσα έχεις ακούσει/διαβάσει και η ενστικτώδης καχυποψία για το αν θα... μετατρέπεται σε ένα εξωφρενικά παράλογο ταξίδι στο άγνωστο, το οποίο -το καλύτερο που έχεις να κάνεις- είναι να το διασκεδάσεις. Δεν έχεις αίτια που πρέπει να εξαλείψεις, βραχυπρόθεσμες συμπεριφορές που πρέπει να αλλάξεις (στον ύπνο σου;), τα γιατροσόφια που έχεις βρει διαρκώς αλλάζουν (διότι το σαδιστικό μυαλό σου κάνει party για να εξαφανίσει οποιοδήποτε placebo effect αυτών), κι έτσι καταλήγεις να είσαι σε μια λανθάνουσα κατάσταση απόλυτης ηρεμίας, από την οποία τί λείπει; ο Ύπνος.<br /><br />Welcome to the club και πάνω που αφήνεις το μυαλό σου να πλανηθεί στο άδυτο της ηρεμίας βλέποντας όνειρα απόλυτης συνείδησης, τσιτωνεσαι και από δύο-τρεις πρωινές κλήσεις που συνήθως στοιχειώνουν το πρωινό ντεκόρ της καθημερινότητάς σου. Δεν σηκώνεις φυσικά το τηλέφωνο, αλλά τα νούμερα είναι κατάλληλα τηλεγραφήματα για να αρχίσεις να παιδεύεις τις αγχωτικές σκέψεις και η φαινομενική έστω ηρεμία των φαινομενικών διακοπών (βρε μπας και ξέχασα καμία επιταγή και σφραγίστηκα;) να λιώσει σαν κέρινο γλυπτό στη στιγμή. Με συνοδεία μιας κατάλληλης σκέψης η καρδιά μου θα εκραγόταν σαν χειροβομβίδα στο στήθος μου, αλλά έκανα τα πάντα την προηγούμενη εβδομάδα για να μην έχω καμία υποχρέωση. Κοκάλινα χαμόγελα ανακούφισης, λοιπόν, και όσο πεζό ήταν και το τελευταίο 24ωρο έχουν μείνει ακόμα δύο άγνωστα πόδια για διαγωνισμό τσιρλίντερ και επίσης δύο άγνωστα εκφραστικά μάτια που συνοδεύτηκαν κάποια στιγμή το βράδυ από ένα έντονο, ρόδινο λαμπύρισμα. Γοητευτικότατη σύγχυση πραγματικότητας και υποσχέσεων...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-113628455112135189?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20401307.post-1136243061157252462006-01-03T01:02:00.000+02:002006-01-03T12:39:18.276+02:00<p><strong><span style="font-size:130%;">Η θεωρία του Χ</span></strong><br /><br />Τις τρεις προηγούμενες μέρες νομίζω ότι έσπασα όλα τα ατομικά ρεκόρ σκέψεων, θεωριών και αναθεωρήσεων. Εν μέσω λαγνείας, εκνευρισμού, κατάπληξης, τεχνητής ε(υ)φορίας, ονειροπόλων χαμόγελων, ευβλαβικών χορευτικών κινήσεων, γέλιων και μιας σχεδόν σουρεαλιστικής διαύγειας για την πραγματική κατάστασή μου, πότε πρόλαβαν και πέρασαν αυτές οι ορδές σκέψεων;<br /><br />Νομίζω ότι το σημαντικότερο πρόβλημά μου, η έλλειψή μου, είναι μια απλή κίνηση που πάντα απεχθανόμουν, η απόρριψη για ένα τεχνητό ανέβασμα του πληγωμένου εγώ, του καθένα. Βλέπεις, συνήθισα να βρίσκω σε κάθε άνθρωπο τις αδυναμίες του και κάπου κάπου να τις διασκεδάζω -όχι να μπαίνω στην και καλά υπερβατική διαδικασία να τις απορρίπτω πλέκοντας τον δικό μου κόσμο και διασκεδάζοντας ουσιαστικά την αδυναμία μου να επικοινωνήσω ή να γίνω έστω συμπαθής (που στο μυαλό του ίδιου κομπλεξικού φαντάζει εξίσου αδιάφορο).<br /><br />Μου είναι πολύ δύσκολο να πω απλά είναι "βλαξ", είναι "κομπλεξικός" ο τάδε ή ο δείνα - ακόμα και στην προφανή περίπτωση (πως λέμε ότι ένας δίσκος γαμάει, τελεία και παύλα) μου έρχονται στο μυαλό οι ίδιες συμπεριφορές απόρριψης κάποιων στενόμυαλων που δια της ατόπου απαγωγής (γύρω τους το 90% είναι μαλάκες, κακής αισθητικής εν σχέσει με την καταπληκτική και συνήθως αντιγραμμένη αφεντιά τους) αυτοκρίνονται σπουδαίοι μέσα στην ανυπαρξία οποιασδήποτε χαράς που να έχει προκύψει από κάτι επιτυχημένα παραγωγικό. Κι αυτό είναι το χειρότερό μου...</p><p>Η έναρξη του 2006 νομίζω ότι για τα καλά μου έμαθε ότι όλο αυτό πρέπει να λάβει ένα τέλος. Υπάρχουν οι προφανέστατα κακόγουστοι και συμπλεγματικοί και δεν είναι δα και τόσο μεγάλο έγκλημα το Χ. Και ειδικά το μεγαλοπρεπές Χ, ούτε το τυπικό, ούτε το αναιμικό. Χ ώσπου η σκουριασμένη αλυσίδα προσωπικών ανικανοτήτων του καθένα να μην επηρεάζει την αλυσίδα όσων ανθρώπων γύρω μου επιλέγουν να παθιάζονται, να ζουν, να δημιουργούν, να ανεβαίνουν με τόνους προσωπικού μόχθου (και πολλών απογοητεύσεων με ξαφνικά γκντουπ στο κεφάλι ώστε να μην ξέρεις αν θα συνέλθεις), να διασκεδάζουν ακομπλεξάριστα και χωρίς το περιστασιακό άλλοθι του καλτ, να αποδέχονται το κάθε άτομο γύρω τους ως ον με τεράστιες αδυναμίες, τις οποίες μάλιστα μοιράζονται. Αυτοσαρκασμός που να πάρει...<br /><br />Δυστυχώς, άλλο όπλο δεν υπάρχει πέρα από την υποκειμενική θεώρηση και εφαρμογή του Χ. Τεχνητά μπορεί η σύγχυση αυτή έχει γίνει γοητευτική, ουδείς έχει δίκιο όταν πρόκειται περί ορέξεως (η θεωρία του υποκειμενικού γούστου). Γιατί ο βλαξ και δη ο κομπλεξικός βλαξ είναι (στο μυαλό του) ανίκητος. Και άρα μη προσπελάσιμος, πέρα απο την ενοχλητική διασπορά αρνητικών vibes (αλλά και "σκέψεων" σε άλλους ανθρώπους που κινούνται γύρω σου).<br /><br />Αλλά κάπου κανείς πρέπει να προστατεύσει τον εαυτό του από τη σκοτώστρα, το κλαδευτήρι. Να παίξει και λίγο τη μπάλα του, με τους φίλους του. Ουδείς κίνδυνος, λοιπόν, χωρίς τύψεις, αν ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι, Χ. Το πρώτο του 2006, ίσως το πρώτο ντόμπρο ever. Και το πιο περίεργο είναι ότι το Χ το έχουν βάλει προκαταβολικά πολλοί άλλοι γύρω μου, κι ας διατηρούν τις καλύτερες των τυπικών σχέσεων (κάτι που ποτέ δεν κατάλαβα πως γίνεται, αλλά όσο ζω μαθαίνω -έφτασα τα 30 για το Χ).<br /><br />Κατα τ'αλλα λυπήθηκα για την κατάστασή μου, στην αλλαγή του χρόνου. Κατά βάθος πέρασα μια ευφορική/θλιμμένη πρωτοχρονιά μέσα στη σπίντα της, που δε διέθετε ίχνος από τη γλυκύτητα της αθώας εξόδου πχ του προηγούμενου Σαββάτου κι ας μη συνέβη τότε τίποτα άξιο αναφοράς. Αντιμέτωπος μ'αυτη την τεράστια φενακη της ανακυκλωμένης διασκέδασης; Ή ίσως είναι και η γεύση που μένει την επόμενη μέρα (σχεδόν πάντα οι φίλοι μου επιβεβαιώνουν ότι το κάψαμε ή ξεσκιστήκαμε στο γέλιο, προς κατάπληξή μου).<br /><br />Βγάζω έξω μερικά κορυφαία highlights γέλιου και την εικόνα της υπεραγαπημένης μου (για κάποιο ανεξήγητο λόγο...) Μαρίνας στο Γκαζάκι να προσπαθεί να βρεί την αρχή του κομματιού στο βινύλιο των Farm... Τον ένα σωματοφύλακα να ξεσκίζεται στο χορό... Το ξημέρωμα με τη μισοφωτισμένη Ακρόπολη (deja vu, αλλά...). Τα Τπδσητσφξ μηνύματα του άλλου σωματοφύλακα. Το δώρο του; Το χθεσινό σκηνοθετο-τραπέζι στην Κουζίνα του Ψυρρή με τα άπειρα γέλια και τις γνωριμίες... Το μπαράζ από ανεβαστικά λόγια του κρασιού που στη στιγμή πέρασαν απαρατήτα. Το λιώσιμο κι ένα μπλουζ που δεν το χόρεψα στη βγαλμένη από τα 80s Μπουμ Μπουμ με το υποτιθέμενο προξενιό (πραγματικά αλά 80s) της Έφης (το περασμένο Σάββατο), αλλά το χόρεψα στο Corto (χθες, στις 5 το πρωί) με μια κοπέλα που δεν θυμάμαι το όνομα της. Μια μεθυσμένη αγκαλιά κι ένα καληνύχτα πριν από το γολγοθά του ανύπακτου ύπνου, αλλά και τον τρόμο να επαναληφθεί αυτό σήμερα. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20401307-113624306115725246?l=paintthemoon.blogspot.com' alt='' /></div>i am a bird nowhttp://www.blogger.com/profile/14531590873483847337noreply@blogger.com1